เส้น ยามมองบิดามารดาที่กำลังปรึกษากันอย่างตื่นเต้นว่าจะต้อนรับแขกอย่างไร เขาพลันมีความรู้สึกว่ายกก้อนหินมาทับเท้าตนเอง
“เรื่องนั้น ท่านพ่อ ท่านแม่ อันที่จริงข้าเองทำได้…”
ไม่รอเขาเอ่ยจบ ผู้นำตระกูลลั่วก็ถลึงตาและสั่งสอน “ทำได้อะไรกัน เด็กไม่เอาไหนอย่างเจ้ามีความสามารถเท่าไรพ่อเจ้าจะไม่รู้หรือ ให้เจ้าก่อเรื่องวางอุบายน่ะได้ แต่ให้เจ้ารับรองแขก? เจ้าทำได้หรือ?”
“ข้าทำได้ขอรับ!”
ทำไมเขาจะไม่ได้? อีกอย่างเดิมทีเขาคิดใช้แผนร้าย เพราะมีพ่อแม่อยู่จัดการไม่สะดวก จึงหาทางหลอกให้พวกเขาออกไป ใครจะรู้ว่าพวกเขากลับไม่หลงกล นึกไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนท่าทีบอกจะอยู่ต่อช่วยเขาต้อนรับแขก
“เอาละ ตกลงตามนี้ พ่อแม่จะอยู่ช่วยเจ้ารับรองแขก เจ้าวางใจได้ มีพวกเราอยู่สิถึงจะไม่เสียมารยาท มิเช่นนั้นเพื่อนของเจ้ามาแล้วเห็นเจ้าบ้านหลบออกไปกันหมด เช่นนี้จะได้อย่างไร?” ลั่วฮูหยินกล่าว ยิ้มถามว่า “มา เล่าให้แม่ฟังหน่อย เพื่อนที่มาหาเจ้ามีกี่คน พวกเขาจะมาถึงเมื่อไร แม่จะให้คนเตรียมการอย่างดี!”
นึกไม่ถึงว่าจะเห็นลูกชายทำหน้าลำบากใจและรังเกียจ ผู้นำตระกูลลั่วที่โกรธจัดถีบเข้าไปทีหนึ่งทันที ด่าทออย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าเด็กนี่ตัวอยู่ในความสุขกลับไม่รู้ค่า คนอื่นจะหวังให้พ่อแม่มาช่วยต้อนรับแขกยังหวังไม่ได้ นี่เจ้ากลับรังเกียจอีก”
“เปล่านะขอรับ” ลั่วเฟยรีบหลบไป มองบิดาของตนอย่างน้อยใจ ไม่นึกว่ามารดาก็ไม่ช่วยเขาเช่นกัน
“เฟย
