จะต้อนรับอาจารย์ท่านนี้อย่างไร
“คุณชายขอรับ” เสียงของผู้อารักขาด้านนอกลอยมา
“เข้ามา” ลั่วเฟยเรียก มองผู้อารักขาที่เข้ามาพลางถามว่า “มีเรื่องอะไร?”
“คนพวกนั้นมุ่งหน้ามาที่เมืองพวกเราแล้วขอรับ เดาว่าคงเข้าเมืองมาช่วงเย็น จากนั้นต้องอย่างไรขอรับ คุณชายโปรดชี้แนะด้วย” ผู้อารักขากล่าวด้วยความเคารพ
ลั่วเฟยได้ยินเช่นนี้ก็ชะงักเล็กน้อย สั่งการว่า “ส่งคนไปรอห่างจากนอกประตูเมืองสามสิบจั้ง เมื่อเห็นพวกเขามาถึงให้กลับมารายงานทันที ข้าจะพาคนไปรับอย่างดี”
ผู้อารักขาอึ้งไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ครั้นเห็นใบหน้าของเขามียิ้มชั่วร้ายปานจิ้งจอก ก็รีบร้อนก้มหน้าขานรับ “ขอรับ” จากนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว
รอจนผู้อารักขาออกไป ลั่วเฟยเดินๆ อยู่ภายในห้อง คิดสักพักแล้วจึงเดินออกไปถามว่า “ท่านพ่อล่ะ?”
“นายท่านกับฮูหยินเดินหมากอยู่ในลานขอรับ” เด็กรับใช้ด้านนอกตอบ
“เดินหมาก?” เขาลูบๆ คาง ขบคิดในใจก่อนสาวก้าวเดินออกไป
ครั้นมาถึงภายในเขตเรือนของบิดามารดาเขา เห็นทั้งสองคนดื่มชาเล่นหมากอยู่ใต้ต้นไม้ในลานบ้านตามคาด ก็ยิ้มวิ่งเหยาะเข้าไป “ท่านพ่อ ท่านแม่ ที่แท้พวกท่านอยู่ที่นี่เอง!”
“เฟยเอ๋อร์? มาหาพวกเรามีธุระอะไรหรือ” หญิงงามวัยกลางคนถาม มองลูกชายของตนเองอย่างรักใคร่เอ็นดู สามีภรรยาสองคนมีเพียงลูกชายคนเดียว รักถนอมเขามาตั้งแต่เล็ก แต่เพราะรักมากเกินไป ลูกชายคนนี้โตมาจึงทำให้พวกเขาปวดหัวจริงๆ
ชายกลางคนเงยหน้าจา
