ของเจ้าอ้วน
หนิงหลางได้ยินก็เชิดคางอย่างย่ามใจ “เจ้าไม่คิดเสียหน่อยเล่าว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือนายน้อยแห่งเมืองหนิง อย่านึกว่ามีแต่พวกเจ้าถึงจะมีสัตว์ในพันธสัญญาเอย กระบี่วิเศษอะไรเอย ข้าก็เป็นคนมีของล้ำค่า หยิบออกมาได้ตามใจชอบ และทำให้พวกเจ้าตกใจแทบตายได้เช่นกัน”
ต้วนเยี่ยได้ยินคำพูดนี้ก็มุมปากกระตุก คร้านจะคุยกับเขาอีก
ผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นทำหน้าถมึงทึง สองมือกำหมัดแน่น ไอชั่วร้ายทั่วร่างเอ่อล้นออกมา เด็กหนุ่มแต่ละคนทำให้พวกนางตื่นตะลึงอย่างยิ่งจริงๆ เฟิ่งจิ่วคนนั้นน่ะไม่เท่าไร เดิมทีพวกนางก็คิดว่าเขาไม่ธรรมดาที่สุดในหมู่เด็กหนุ่มสามคน แต่ไม่คิดว่าเจ้าเด็กอ้วนที่ไม่สะดุดตาสักเท่าไรจะหยิบสมบัติช่วยชีวิตเช่นนี้ออกมาได้ง่ายๆ เหมือนกัน
เวลานี้นางเสียใจภายหลังมากจริงๆ เพราะมั่นใจเกินไป ตอนนั้นจึงไม่ได้ให้พวกลูกศิษย์ค้นตัวและเก็บสมบัติติดตัวของพวกเขาทั้งหมดมา
ถึงตอนนี้ พวกนางถึงเพิ่งรู้ว่าสิ่งของด้านในถุงฟ้าดินที่เก็บจากตัวพวกเขาไปไม่อาจนับเป็นของดีอะไร ในนั้นล้วนเป็นข้าวของซึ่งพวกเขาไม่กลัวว่าจะโดนคนเก็บไป ของดีที่แท้จริงล้วนซ่อนไว้กับตัวพวกเขาต่างหาก!
“กลืนเมฆา นางปีศาจเฒ่านั่นยกให้เจ้า สู้ได้ก็สู้ไป ไม่ไหวค่อยหนี”
ต้วนเยี่ยตะโกนไปทางอสูรกลืนเมฆา จากนั้นเห็นนางปีศาจเฒ่าระดับกำเนิดวิญญาณทางนั้นไล่สิงโตไฟของเขาไม่ทันจึงวกมาหาพวกเขาทางนี้ จึงดึงแขนของหนิงหลางไว้และตะโกนลั่นท
