ว คนพวกนี้ยกให้พวกเราเถอะ” ต้วนเยี่ยเอ่ยขึ้น ขณะเหวี่ยงกระบี่โจมตีก็ฟันลงบนศีรษะของผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่ง เลือดสดสาดกระเซ็นออกไป ความโหดเหี้ยมของเขาแสดงออกมาอย่างเต็มที่ในยามนี้
เฟิ่งจิ่วมองทางทั้งสองคน ก่อนจะพยักหน้า “ส่วนใหญ่พวกเจ้าแค่ค้ำยันไว้ รอให้ยาออกฤทธิ์เป็นพอ” ขณะเดินไปข้างหน้ายังจัดการผู้ฝึกตนบางส่วนแทนพวกเขา
ความเคลื่อนไหวทางนี้สะเทือนไปถึงคนเบื้องบน โดยเฉพาะผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสามคนนั้นบนยอดเขาหลัก การนองเลือดครั้งใหญ่พร้อมด้วยกลิ่นคาวเลือดกระจายเช่นนี้ ทำให้พวกนางสามคนทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! ใครกล้ามาก่อเรื่องถึงสำนักร่วมเริงรมย์ของเรา!”
ลูกศิษย์คนหนึ่งด้านนอกลนลานเข้ามารายงาน “เป็นพวกของเฟิ่งจิ่ว! พวกเขาปล่อยคนที่เราจับมาไปหมด ลูกศิษย์ของเราในพื้นที่คุมขังหลูติ่งถูกฆ่าทิ้งหมดสิ้น แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานยังตายไปสามคน”
ทั้งสามคนได้ยินแล้วตกใจยกใหญ่ “เป็นไปได้อย่างไร? พวกเขาฆ่าผู้ฝึกตนสร้างรากฐานโดยไร้เสียงได้อย่างไร?” พวกนางเร่งฝีเท้าพุ่งตัวออกไป มาถึงด้านนอกก็มองด้านล่างภูเขา มองไปครานี้เพียงรู้สึกตื่นตระหนก
“นี่…พวกเขาโดนวางยากันหมดไม่ใช่หรือ ไม่มียาแก้ แล้วพวกเขารวมกลิ่นอายพลังวิญญาณได้อย่างไร?”
ตรงเชิงภูเขา สิ่งที่เด่นสะดุดตาที่สุดคือร่างสีแดงนั้น เขาเดินมาด้านบนนี้ประหนึ่งรอบข้างไม่มีใคร ลูกศิษย์ที่เข้าปะทะเพื่อหยุดยั้งเมื่อเจอเขาล้วนถ
