ิตของนางด้วย ไม่ว่าใครมาบอกหรือพูดอย่างไร คนตระกูลหลิ่วก็จะไม่ปล่อยให้คนที่ฆ่าลูกหลานของพวกเขารอดไปเห็นดวงตะวันของวันพรุ่งนี้
ทว่าพวกเขาสงสัยจริงๆ ข่าวที่ทั้งตระกูลหลิ่วและตระกูลซ่งสืบหาไม่พบ เป็นใครกันถึงมีความสามารถน่าอัศจรรย์เช่นนี้?
หลังจากผู้นำตระกูลซ่งได้รับสัญญาณทางสายตาของบิดา ก็กระแอมและถามว่า “พวกเจ้ากำลังพูดอะไร รู้ว่าใครทำร้ายแม่พวกเจ้าอะไรกัน เรื่องเป็นมาอย่างไรกันแน่?”
“ท่านพ่อ เมื่อวานข้าโดนซ้อม ข้าเคยบอกท่านแล้ว ทว่าท่านเอาแต่สนใจเรื่องของพี่ใหญ่ ไม่ถามข้าเพิ่มสักประโยคหนึ่งด้วยซ้ำ มีแต่ให้ข้าอดทนอย่าก่อเรื่อง” คุณชายสามมองบิดาของตน คำพูดแฝงนัยเศร้าใจ “ข้าจึงไปหาและบอกกล่าวท่านแม่ นางต้องส่งคนไปช่วยชำระแค้นให้ข้าแน่ ต้องเป็นฝีมือสามคนนั้นแน่นอน มิเช่นนั้นท่านแม่คงไม่แก่ชราในชั่วข้ามคืน และคงไม่โดนใส่ร้ายว่าสังหารฮูหยินใหญ่”
ทุกคนในห้องโถงได้ยินคำพูดนี้ก็มีความคิดแตกต่างกันไป
“เจ้าบอกว่าเจ้าโดนซ้อมด้านนอกเมื่อวานนี้หรือ” แววตาของผู้นำตระกูลซ่งสั่นไหวเล็กน้อย จับจ้องลูกชายคนเล็กพลางถาม เพราะเป็นลูกนอกสมรส หนำซ้ำมารดาของพวกเขายังไม่มีใครหนุนหลัง ที่ผ่านมาเขาจึงไม่ได้ใส่ใจลูกชายนอกสมรสสองคนเท่าซ่งหมิงลูกชายคนโต
“ขอรับ ต้องเป็นพวกเขาแน่นอน ต้องใช่แน่ๆ” คุณชายสามเน้นย้ำอย่างมั่นใจ ด้วยคำเตือนของพี่ชาย เขาคิดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับพวกนั้นเป็นแน่
“ท่านพ่อขอรับ ตอนข้าก
