นใครกันแน่!”
ฮูหยินรองที่กำลังตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกโดนเขาถีบเข้าหน้าอก ร่างกายก็ล้มลงไปด้านหน้า กลิ้งสองตลบไปชนตู้มุมกำแพง ศีรษะกระแทกพื้นแตก เลือดไหลออกมา เพราะกำลังภายในที่แฝงมาด้วยกันจึงส่งเสียงร้องเจ็บปวด
“กรี๊ด!”
นางกรีดร้องพลางดิ้นรนตะเกียดตะกายขึ้นมา มองยังผู้นำตระกูลซ่งที่กำลังสวมเสื้อผ้าทั้งน้ำตานองหน้า ร้องไห้ตะโกนว่า “นายท่าน เป็นข้า เป็นข้าเอง ข้าคือเหลียนเอ๋อร์เจ้าค่ะ ข้าคือเหลียนเอ๋อร์…”
ผู้นำตระกูลซ่งที่กำลังสวมเสื้อผ้าได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจโดยฉับพลัน หยุดการกระทำที่สวมเสื้อผ้าลง ท่าทางราวกับเห็นผี “จะ เจ้าคือเหลียนเอ๋อร์?”
เขาสูดลมหายใจ “เป็นไปได้อย่างไร!” ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัดว่าหญิงงามแสนสวยเพียงตื่นมาจะกลายเป็นหญิงชรา เปลี่ยนเป็นใครอื่นยังรับการผันเปลี่ยนของจิตใจและผลกระทบต่อสายตาเช่นนี้ไม่ไหว
“ท่านผู้นำตระกูล? ท่านผู้นำตระกูลมีเรื่องอะไรขอรับ? ต้องให้พวกข้าน้อยเข้าไปหรือไม่?”
เพราะเสียงร้องและเสียงอุทานในห้องแตกตื่นไปถึงทหารอารักขาด้านนอก ยามนี้ทหารอารักขาสองสามคนจึงตะโกนถามไป เพียงรอด้านในบอกว่าเข้ามา พวกเขาจะพุ่งเข้าไป
ฮูหยินรองบนพื้นได้ยินคำพูดจากข้างนอก ก็ฝืนกลั้นความเจ็บที่โดนถีบพยายามลุกขึ้น รีบไปสวมเสื้อผ้า แค่นึกถึงสภาพตนเองที่ไม่เหมือนผีไม่เหมือนคน ยังน้ำตาไหลอย่างอดไม่ได้
เพียงแต่ร้องไห้ตอนยังสาวและสวย นั่นเป็นดอกสาลี่ต้องน้ำตาอ้อนแอ้นงดงามเกินคำบรรยา
