งเงินเดิมพันกันไม่น้อย
“เร็วๆๆ มั่นใจก็ถอยไปเสีย!” เขาตะโกนอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งเคาะๆ ตรงโต๊ะ
ยังมีคนไม่น้อยวางเงินเดิมพันอีก ฝั่งนั้นที่แทงสูงแทบจะมากกว่า หลังจากทุกคนลงไปอย่างมั่นใจ เขาเปิดถ้วยลูกเต๋าออก เมื่อเห็นแต้มด้านในก็โวยวาย
“จะต่ำได้อย่างไร? เปิดมาต่ำตั้งหลายรอบแล้ว”
“ฝั่งสูงนี้ข้าแพ้เสียเงินไปเยอะมากเลย”
“รอบนี้ต้องเปิดสูงแน่ๆ!”
“แหะๆ ขออภัยทุกท่านด้วย วันนี้โชคของข้าไม่เลว ชนะอีกแล้ว” เขาหัวเราะลั่น เด็กรับใช้ด้านหลังเข้าไปเก็บเงิน ก่อนจะไปยืนข้างหลังอย่างเรียบร้อย
ซ่งหมิงหยิบลูกเต๋าบนโต๊ะมาเขย่า หลังจากวางลงไปยังตะโกนว่า “มั่นใจค่อยถอยไป มั่นใจก็ถอยไปเลย!”
“ข้าแทงสูง!”
“ข้าก็แทงสูง!”
“เปิดสูงแน่ๆ!”
“ข้าไม่เชื่อไม่เปิดฝั่งนี้หรอก!”
ทุกคนพนันกันเป็นนิสัย แต่ละคนตาแดงก่ำ ล้วงเงินออกมาแทงฝั่งสูงอย่างไม่เชื่อในโชคร้าย
พวกเฟิ่งจิ่วมองอยู่ตรงนั้น เห็นคนพวกนั้นบ้างตะโกนบ้างแผดเสียง ถึงเวลายังเปิดออกมาต่ำอีกติดต่อกันสองสามรอบ แต่ละคนแพ้เสียจนดวงตาแดงฉานอย่างชัดเจน
ในที่สุดก็มีคนเชื่อตามเขา ตะโกนว่า “เปิดต่ำตลอดเลย รอบนี้ข้าจะซื้อต่ำ!”
“ข้าก็ซื้อต่ำ!”
ซ้ำยังมีคนตามไปอีก เวลาชั่วพริบตาก็เห็นคนแทงฝั่งต่ำมากมายเป็นหองเหรียญเงินเหรียญทอง แต่ครั้งนี้เปิดออกมา รอบข้างกลับเงียบไป จากนั้นค่อยแหกปากด่าทอเสียงดัง
“ซ่งหมิง! เจ้าโกงใช่หรือไม่? พวกเราซื้อสูงออกต่ำ ซื้อต่ำก็ออกสูง เจ้าต้องโกงแ
