ลังวิญญาณ ดูท่าทางไม่ทันไรคงจับซ่งหมิงข้างหน้าได้
“ข้าเคยเจอซ่งหมิงไกลๆ วันสองวันก่อนหน้านี้ แต่ดูท่าทางเขาจะจำพวกเราไม่ได้” ต้วนเยี่ยกล่าว มองไปยังเฟิ่งจิ่วพลางถาม “เจ้าคิดจะพาเขาไปอย่างไร? เรื่องแย่ๆ พวกนั้นในตระกูลเขาเป็นปัญหานัก! เดาว่าเขาจะอยากอยู่ที่นี่คอยขัดขวางความรักของพ่อ คงไม่ตามพวกเราไปเทือกเขาอเวจีหรอก”
เฟิ่งจิ่วชายตามองเขา เอ่ยอย่างใจเย็น “เจ้าก็รู้ว่าพวกเจ้าแต่ละคนล้วนน่ากังวล?”
ต้วนเยี่ยได้ยินเช่นนี้ก็แค่นเสียงหยัน ละสายตาออกไป พวกเขาน่ากังวลเสียที่ไหน? แต่ไม่อยากโดนล้อมกรอบเท่านั้น
“พวกเราไปหาที่พักกันเถอะ! มาที่นี่แล้ว หาเวลาเข้าไปเยี่ยมเยือนถึงตระกูลซ่งก็ได้นี่?” หนิงหลางกล่าว แล้วเดินออกมาดูข้างนอก “พวกเราไปดูข้างหน้ากันเถอะ! ด้านหน้าน่าจะมีโรงเตี๊ยม”
“ไปเถอะ!”
เธอกล่าวจบก็มุ่งไปข้างหน้าพร้อมๆ พวกเขา คิดจะไปหาโรงเตี๊ยมพักเสียก่อน จากนั้นค่อยเข้าไปโรงเตี๊ยม จองไปสักสามห้องและให้เจ้าของโรงเตี๊ยมนำทางไป ขณะกำลังเตรียมจะไปยังชั้นบน ก็ได้ยินน้ำเสียงประหลาดใจของเด็กหนุ่มลอยมาจากด้านหลัง
“นี่สัตว์เลี้ยงของใคร? ขายหรือไม่?”
………………………………………………….
