…”
หนิงหลางสูดน้ำมูก พร้อมขดตัวมองชายฉกรรจ์ที่ดุร้ายน่ากลัว ตั้งแต่เมื่อวานถึงตอนนี้โดนคนทุบตีมาตลอด เขากลับไปหมดแล้ว เมื่อก่อนอยู่บ้านใครจะกล้าตีเขา? คนข้างนอกล้วนไม่ใช่คนดีตามคาด โลกภายนอกอันตรายเกินไป หลบอยู่ในบ้านยังปลอดภัยกว่า
“หิวหรือ? ตามข้ามา” ชายร่างใหญ่คนนั้นชายตามองเขา ก่อนจะหมุนเดินไป
หนิงหลางได้ยินคำพูดนี้ก็เร่งรีบลุกขึ้น เดินกะโผลกกะเผลกตามเขาไป กระทั่งมาถึงบริเวณเพิงเล็กๆ เห็นเขาตักบางอย่างจากในถังยื่นมาชามหนึ่ง
“กินเสีย! กินเสร็จก็รีบๆ ไปทำงาน!”
หนิงหลางยื่นแขนไปรับ เมื่อเห็นน้ำข้าวต้มในชามที่เจือจางเสียจนจางไปมากกว่านี้ไม่ได้อีก ซ้ำยังมีกลิ่นแปลกๆ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตะลึง “นะ นี่เป็นอาหารหมู? ใช่อาหารคนเสียที่ไหน? จะกินได้อิ่มท้องหรือ?”
“ไม่ชอบอีกรึ?”
ชายร่างใหญ่แค่นเสียงหยันหนักๆ พินิจมองเขาอย่างดูแคลน “คนที่อยากได้อะไรแต่ไม่เอาไหนเช่นเจ้า ได้แต่ทำพวกงานหนักแบกหามไปวันๆ กินอาหารเหลือกิน”
“ไม่เอาไหนอะไรกัน! ข้าทำการค้าเป็น คิดบัญชีเป็น หาเงินก็เป็น! ซ้ำยังเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นเริ่มต้น!” เขายื่นมือไปเช็ดน้ำตา พร้อมร้องลั่นอย่างไม่พอใจ
“ทำการค้า? คิดบัญชี? หาเงิน? ซ้ำยังเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นเริ่มต้น? หึ!”
เขาหัวเราะเยาะ เอ่ยว่า “เจ้าหนู ปู่เจ้าจะสอนเจ้าไว้หน่อย! โลกนี้มีเพียงผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ แม้เจ้าทำการค้าเป็น หรือหาเงินได้มากมาย วรยุทธ์
