รับพวกเรา รู้หรือไม่? ขอแค่กำลังต่อสู้แข็งแกร่ง แม้อยู่ในกรงขังยังเป็นพี่ใหญ่”
“ผัวะ!”
ระหว่างพูดยังชกไปอีกหมัด เขาซ้อมหนิงหลางเป็นเช่นกระสอบทราย แรงแต่ละหมัดแฝงด้วยพลังลึกลับ เสียงผัวะดังขึ้นภายในกรงขังพร้อมเสียงร้องเจ็บปวดและอู้อี้ของหนิงหลาง ดังลอยไปรอบๆ
เพียงแต่เรื่องเช่นนี้ปกติเกินไปสำหรับในนี้ จึงไม่มีใครสนใจเลย พวกเขาเพียงชมการแสดง ถึงอย่างไรคนที่โดนซ้อนก็ไม่ใช่พวกเขา
“อ๊าก… อย่าชกข้าเลย…”
สีหน้าเขาแดงก่ำ มุมปากมีรอยเลือด เพราะโดนลากชนเข้าลูกกรงจึงมีรอยฟกช้ำสองสามจุดบนหน้า ความเจ็บปวดตามร่างกายทำให้เขาโค้งงอตัวเข้าด้วยกัน คนในนี้ไม่ใช่ยอดปรมาจารย์พลังวิญญาณก็เป็นยอดปรมาจารย์นักรบ หรือเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน ตอนนี้พลังวิญญาณยังไม่มี ต่อให้มีด้วยตัวเขาคนเดียวก็สู้คนมากเพียงนี้ไม่ไหว!
ที่ผ่านมาไม่ว่าอยู่ที่ไหนๆ ล้วนไม่มีใครกล้าซ้อมเขาเช่นนี้ วันนี้ถูกคนพวกนี้จับมาขายที่นี่ ซ้ำยังโดนซ้อม ในใจมีทั้งความโกรธเคืองและเศร้าใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่ตระหนักได้ว่า ออกจากบ้านมาข้างกายไม่มีคนคุ้มกัน พละกำลังของเขายังปกป้องตนเองไม่ได้เลย อย่างที่คนพวกนี้ว่า ถูกขังในสถานที่เช่นนี้ได้เงินไปก็เปล่าประโยชน์ ในใจรู้สึกไม่มั่นคงเป็นครั้งแรกในชีวิต
เขาขดตัวบนพื้นพยายามคุ้มศีรษะ พร้อมกัดฟันแน่นไม่ร้องขอความเมตตา
ตรงมุมมืดเฟิ่งจิ่วมองภาพเช่นนี้ไปเงียบๆ เห็นเขากอดศีรษะงอตัวบนพื้นราวกับสัตว์น้อย เห็
