เราจะขายคนคนนี้ เจ้าก็ประเมินราคาให้พวกเราแล้วกัน!” พวกเขาเดิมอยากจะโยนไว้ก็ไปเลย แต่นึกถึงว่าแม้แต่ทรัพย์สินในบ้านยังว่างเปล่า จึงฝืนกลั้นไว้ไม่ไป คิดว่าอย่างไรยังหาเงินกลับมาได้อีกหน่อย
“ใครกัน?” ผู้ดูแลชายตามอง แล้วใช้เท้าเตะๆ มองยังทั้งสามคนพลางถามว่า “ผู้ชายหรือ? พวกเราที่นี่ขายผู้ชายราคาไม่เท่าไร”
พวกเขากลืนน้ำลาย บอกว่า “นี่เป็นเด็กหนุ่ม ท่าทางผิวขาวเจ้าเนื้อน่าเอ็นดูยิ่ง เจ้าดูสินค้าก่อนเถอะ” กล่าวจบก็เปิดถุงกระสอบ เผยศีรษะผลแตงโมของหนิงหลางด้านในออกมา
ผู้ดูแลเข้าไปดู เป็นเด็กหนุ่มอายุสิบห้าสิบหก หน้าตาโหงวเฮ้งดีผิวขาวเจ้าเนื้อจริงๆ บนร่างไม่เห็นกลิ่นอายพลังวิญญาณสักนิด คิดว่าคงเป็นลูกชายตระกูลทั่วไป ดังนั้นจึงพยักหน้า “อื้ม สินค้าชิ้นนี้ดูยังใช้ได้ เช่นนี้แล้วกัน! ข้าจะให้พวกเจ้าสองร้อยเหรียญเงิน”
“สองร้อยเหรียญเงิน?” ทั้งสามตกใจ จากนั้นค่อยเอ่ยว่า “สินค้าดีเพียงนี้ อย่างไรก็ไม่คุ้มสองร้อยเหรียญเงิน พวกเราไม่ต้องการมากมาย เพิ่มอีกสักหนึ่งร้อยเหรียญเงินเถอะ! มากพอให้พวกเราสามคนคนละหนึ่งร้อยเหรียญเงินพอดี”
ได้ยินเช่นนี้ ผู้ดูแลเหลือบมองพวกเขาสามคน แล้วโบกๆ มือ “เอาล่ะ ให้พวกเจ้าสามร้อยเหรียญเงินแล้วกัน! ไปรับเงินทางนั้นเลย!” กล่าวจบก็กวักมือเรียกคนเข้ามา ให้พวกเขาสามคนตามไปรับเงินทางนั้น
“อืม…”
ท่ามกลางความมึนงง หนิงหลางเหมือนได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดคุยเรื่องสินค้าอะไร บอกว่า
