มฆาเดินไป จิตใจนิ่งหยุดยังพวกคนที่แบกหนิงหลางตรงหน้า ด้วยเหตุนี้จึงไม่กลัวว่าจะหาพวกเขาไม่พบ ฝีเท้าเธอไม่ได้เร็ว มองไปรอบข้างเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะเมื่อเห็นเด็กสี่ห้าขวบสองคนที่เท้าเปล่าเนื้อตัวมอมแมมเล่นกันตรงด้านใต้กำแพงอันตราย เธอยิ่งขมวดคิ้ว
โลกก็ไม่ยุติธรรมเช่นนี้ บางคนพักตำหนักวังหรูหรา บางคนแม้แต่ที่อาศัยยังไม่มี บางคนกินอาหารอันโอชะ บางคนกลับท้องหิวและผอมจนเห็นกระดูก
“พวกเจ้าสองคน มานี่ซิ” เธอหยุดฝีเท้าลงเผยรอยยิ้มพลางกวักมือ ให้สัญญาณเด็กสองคนนั้นเข้ามา
เด็กทั้งสองแม้อายุแต่สี่ห้าขวบกลับมีความระวังตัว พวกเขามองสัตว์เลี้ยงน่ารักในอ้อมแขนเฟิ่งจิ่ว ในดวงตามีทั้งความอิจฉาและสงสัยกลับไม่กล้าเข้าไป แต่ร่างกายเอนพิงกำแพง นิ้วมือขุดไปบนกำแพงดิน พร้อมมองไปทางเฟิ่งจิ่วอย่างเงียบๆ บ่อยครั้ง
เฟิ่งจิ่วเห็นท่าทางก็หยิบขนมกล่องเล็กจากห้วงมิติ แล้วนำออกมาหนึ่งชิ้น “ดูสิ ข้ามีขนมอบด้วย! เข้ามาข้าจะให้พวกเจ้า”
เด็กทั้งสองคนมองขนมอบสีขาวเนียน กลืนน้ำลายทั้งในดวงตามีความกระหาย สุดท้ายยังคงต้านทานสิ่งล่อใจจากขนมอบแสนประณีตไม่ไหว ก้าวเท้าเปล่าเดินไปทางเฟิ่งจิ่ว
………………………………………………….
