ใบหน้าเด็กน้อยนั้นงดงามโดดเด่นยิ่ง แม้เสื้อผ้าเรียบง่ายไม่สะดุดตากลับปกปิดท่าทางสูงศักดิ์บนร่างไม่ได้ คิดแล้ว ฐานะคงไม่ต่ำต้อย
ทุกคนในโรงเตี๊ยมเห็นสามคนนี้ก็รู้สึกแปลกๆ เป็นเด็กหนุ่มประหลาดสามคน
เด็กหนุ่มสามคนสามท่าทาง ไม่ว่าคนไหนๆ คุณชายนายน้อยตระกูลธรรมดาล้วนเทียบไม่ได้เลย ไม่รู้จริงๆ ว่าสามคนนี้มาจากไหน? ทำไมดูท่าทางพวกเขา ข้างกายยังไม่มีข้ารับใช้ติดตามหรือผู้แข็งแกร่งคอยคุ้มกัน?
เจ้าของโรงเตี๊ยมเพียงเห็นทั้งสามเข้ามา เขาที่อ่านคนมานับไม่ถ้วนรู้ว่าสามท่านนี้ไม่คุณชายจากตระกูลทั่วไป ด้วยเหตุนี้จึงเข้าไปอย่างกระตือรือร้น รับรองด้วยตนเอง “เหอะๆๆ คุณชายทั้งสามท่านเชิญไปชั้นบน ข้างบนยังมีห้องขอรับ”
หนิงหลางเชิดคางเล็กน้อยพลางมือไพล่หลัง สาวก้าวเดินไปยังชั้นบน เด็กหนุ่มตัวเล็กๆ วางท่าทางเช่นเศรษฐี เดินไปพลางกำชับเจ้าของโรงเตี๊ยมว่า “ต้องการห้องเงียบๆ หน่อย วิสัยทัศน์ต้องดี ฟูกบนเตียงในห้องเพิ่มอีกสองชั้น ห้องราคาแพงหน่อยไม่เป็นไร สิ่งสำคัญที่สุดคือข้าต้องพักสบายๆ”
“ขอรับๆ”
เจ้าของโรงเตี๊ยมตามไปข้างๆ พลางขานรับทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากพาพวกเขามาถึงห้องชั้นบน ก็บอกว่า “สามห้องทางนี้ไม่อยู่ด้วยกัน ตั้งเดี่ยวใกล้ๆ ทางนี้พอดี ด้านหลังยังมีทะเลสาบ วิสัยทัศน์ดียิ่ง เชิญสามท่านพักก่อนเลยขอรับ” เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าว แล้วหมุนตัวออกไปข้างนอก กำชับเสี่ยวเอ้อร์เพิ่มฟูกในห้องพวกเขาอีกสองช
