นออกมาภาพหนึ่ง
เมื่อสายตาหยุดลงบนภาพเหมือนนั้น ดวงตาเล็กตี่ของเขาเบิกกว้างอย่างช้าๆ “ที่แท้เป็นเขาเอง! ข้าถึงบอกว่าค่อนข้างคุ้นตา ที่แท้ก็เคยเจอกันจริงๆ เป็นเขานั่นเอง!”
คนในรูปสวมชุดสีแดง รูปโฉมงดงาม ความซุกซนตรงกลางหว่างคิ้วและประกายในดวงตาวาดไว้ได้สมจริงยิ่งนัก เป็นเฟิ่งจิ่วคนนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
“ภูตหมอ! เป็นภูตหมอนี่เอง! ยาขวดหนึ่งของเขาขายได้ราคาเทียมฟ้า ยาบำรุงโฉมยิ่งราคาเทียมเมือง เล่ากันว่าแค่เม็ดเดียว ตอนประมูลออกไปครั้งแรกก็ถูกเชื้อพระวงศ์แคว้นระดับหนึ่งซื้อไป”
“แต่คนคนนี้ทำไมถึงมาบ้านข้า ซ้ำยังจะพาข้าไปเทือกเขาอเวจี? มีคนมากมายเพียงนี้ไม่หา ทำไมมาตามหาข้า?”
เขาถือภาพเหมือนพลางพึมพำอยู่ตรงนั้น ดวงตาเล็กตี่กลอกไปมา เขามีมันสมองของพ่อค้า ด้วยเหตุนี้เมื่ออยู่ตรงหน้ากำไรและผลประโยชน์ สิ่งที่เขาต้องคิดมากที่สุดคือทำไม ทำไมคนที่มีสถานะเช่นนั้นถึงมายังบ้านเขา ทำไมไม่หาคนอื่น แต่ดันมาตามเขาไปเทือกเขาอเวจี?
เขานั่งเงียบอยู่ในเรือนไปครึ่งชั่วยาม กระทั่งคนรับใช้ด้านนอกรายงานว่าพ่อแม่ของเขากลับมาแล้ว จึงเก็บภาพเหมือนไว้ในอกเสื้อ และเปิดประตูเดินออกไป
เนื่องจากเป็นพ่อค้า เขาจึงรู้ข่าวล่าสุดจากทุกฝ่าย โดยเฉพาะข่าวที่จะหาเงินได้ที่สุด น่าเสียดายที่เขาไม่อาจได้ยาจากภูตหมอมา เพราะที่ผ่านมาล้วนประมูลจากตลาดมืด คนอื่นๆ แม้อยากได้มาก็ไม่มีโอกาส
หลังจากภาพเหมือนของภูตหมอกระจายไปทั่วแต่ละกลุ
