รษะ หนำซ้ำผิวขาวเจ้าเนื้อเหมือนเด็กอ้วนในรูปวาดปีใหม่ ที่คอห้อยสร้อยทองทรงกลม บนสิบนิ้วมือสวมแหวนไว้เก้านิ้ว หากไม่ใช่ทองก็เป็นหยก อีกทั้งข้อมือยังสวมกำไลสองอันที่ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร ตรงเอวมีลูกคิดทองขนาดเล็กประณีต เธอเห็นแล้วมุมปากกระตุก พูดไม่ออกยิ่ง
นี่แทบจะห้อยทองอะไรที่พกได้ไว้บนตัวหมดเลยกระมัง? ของพวกนั้นเขาไม่รู้สึกหนัก แต่เธอรู้สึกหนักแทน อีกอย่าง ภาพลักษณ์ของหนิงหลางทำลายความคาดหวังและจินตนาการของเธอจริงๆ
เดิมนึกว่าจะเป็นหนุ่มน้อยผู้สง่างาม ใครจะรู้ว่ากลับเป็นเด็กอ้วนจ้ำม่ำผิวขาวเจ้าเนื้อ และยังเป็นเด็กอ้วนที่ชื่นชอบเงินทองยิ่ง
“เจ้าอ้วน ไม่เจอกันตั้งนาน ข้าว่าเจ้าอ้วนขึ้นอีกแล้ว ดวงตาตี่กลายเป็นเส้นเดียวแล้ว จิ๊ๆ รสนิยมเจ้าไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ สิ่งของบนร่างทำให้ข้ามองแล้วตาลายไปหมด” ต้วนเยี่ยมองเขาพลางส่ายหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงสนิทสนม
“บอกแล้วอย่าเรียกข้าว่าเจ้าอ้วน ข้ามีชื่อแซ่ คือหนิงหลาง” เด็กหนุ่มจ้ำม่ำเอ่ยอย่างไม่พอใจ หลังจากเดินเข้ามาสายตาก็หยุดลงบนร่างเฟิ่งจิ่ว ดวงตาเล็กราวเส้นรอยแยกฉายประกายชาญฉลาด ถามอย่างสงสัยว่า “นี่ใครกัน?”
“ใครให้เจ้าเรียกข้าว่าเจ้าหน้าเด็ก? ข้าจะไม่ตอบกลับเจ้าได้หรือ?” ต้วนเยี่ยแค่นเสียงหยัน ชายตามองเขาพลางเอ่ย จากนั้นถึงแนะนำตัวให้ทั้งสอง “เขาคือเฟิ่งจิ่ว สหายข้า”
กล่าวจบยังบอกเฟิ่งจิ่วว่า “ก่อนหน้านี้เจ้าเคยเจอเจ้าอ้วนนี่หรือยัง?”
เฟิ่
