ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
เซียวอี้หานได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่พอใจ “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ข้ากลับคิดว่าเป็นไปได้มาก”
“บรรลุไประดับหลอมแก่นพลังไม่เหมือนบรรลุไประดับสร้างรากฐาน หากไม่มั่นใจเต็มร้อยใครจะกล้าบรรลุระดับหลอมแก่นพลังตามอำเภอใจ? หากทำได้ไม่ดีหลอมแก่นพลังทองไม่สำเร็จ อย่างเบาพละกำลังวรยุทธ์จะถดถอยลง อย่างหนักก็ตาย!”
โอวหยางซิวเอ่ยเสียงเย็นว่า “เขาถึงระดับสร้างรากฐานยังไม่ถึงหนึ่งปี จะบรรลุไประดับหลอมแก่นพลังได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นสร้างรากฐานล้วนต้องการยาสร้างฐานพลัง บรรลุระดับหลอมแก่นพลังยิ่งต้องมียาหรือยาอายุวัฒนะ ไม่ว่าพละกำลังหรือยาก็จะขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้”
เซียวอี้หานลูบๆ จมูก ไม่ได้พูดอะไร เขาเห็นท้องฟ้าเปลี่ยนไปทันใด แม้เป็นช่วงเย็น แต่ท้องฟ้าก็มืดลงเร็วเกินไป หนำซ้ำกลิ่นอายพลังวิญญาณยังหลั่งไหลไปใจกลางค่ายกลรวมพลังวิญญาณ ราวกับโดนดูดเข้าไปตรงๆ แม้แต่พวกวัชพืชและพืชสีเขียวที่เดิมเป็นเพียงต้นไม้ใบแห้ง ยังเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วในเวลานี้ พลังชีวิตหายไปหมด…
“เฮือก!”
เขาสูดลมหายใจ มองการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงโดยรอบ เหงื่อออกเล็กน้อย “เป็นเรื่องแล้ว เป็นเรื่องแล้ว เขาคงไม่คิดจะดูดซับกลิ่นอายพลังวิญญาณในนี้จนหมดกระมัง?”
เนี่ยเถิงขมวดคิ้วเบาๆ มองการเปลี่ยนแปลงบนท้องฟ้า รวมถึงกระแสลมพลังวิญญาณที่หมุนเวียนโดยรอบ แววตาวาววับเล็กน้อย ก่อนจะสาวก้าวเดินไปข้างหน้า
ส่วนเฟิ่งจิ่วด้านในค่ายก
