องฟ้ายามราตรี
“อึก!”
นักเรียนคนนั้นโดนฝ่ามือของเฟิ่งจิ่วกระแทกออกไป ส่งเสียงร้องอู้อี้ ตอนเก็บฝ่ามือกลับ มือเฟิ่งจิ่วก็คว้าลงไปฉวยถุงหินวิญญาณตรงเอวเขามาทันที
“คืนหินวิญญาณข้ามา!” เขาตวาดโดยไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่าง ก่อนกระโจนเข้าไปโดยพลัน
เฟิ่งจิ่วหลบได้สบายๆ พลางยิ้มเอ่ยว่า “เป็นคนอย่าโลภเกินไปนักจะดีกว่า ขนนกเคลือบหลากสีของข้าไม่ใช่ว่าใครๆ จะลอบมองได้ ส่วนหินวิญญาณสิบก้อนนี้ ข้าจะเก็บไปละ”
นักเรียนคนนั้นโกรธจัด ครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วแวบหายพุ่งไปทางซ้าย ก็ไล่ตามไปทันที “คืนหินวิญญาณข้ามา! สมควรตาย ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปหรอก!”
หลังไล่ตามไประยะหนึ่งก็คลาดสายตา เขากัดฟันกรอดแล้วตามหาข้างหน้าต่อไป นี่ไม่ใช่แค่เรื่องหินวิญญาณสิบก้อน แต่เป็นเรื่องศักดิ์ศรีมากกว่า ผู้มีพรสวรรค์ระดับสร้างรากฐานขั้นกลางจากสำนักศึกษาสองดาราเช่นเขา ไม่นึกว่าจะโดนเจ้าเด็กจากสำนักหกดาราคนหนึ่งชิงหินวิญญาณไป? หากเรื่องนี้ลือกันออกไปภายหน้าเขาจะอยู่ในสำนักศึกษาได้อย่างไร?
ทว่าเขาไม่รู้ว่าหลังจากเฟิ่งจิ่วล่อเขาออกไป ก็วกกลับมาเส้นทางเดิมนั้น ยามมองนักเรียนชายไล่ตามไปจนลับตา เธอเผยรอยยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ “ค่อยๆ ไล่ตามไปเถอะ! ข้าไม่มีเวลาอยู่เล่นเป็นเพื่อนเจ้าหรอก”
เธอโยนถุงบรรจุหินวิญญาณในมือ ครั้นเปิดออกดู ด้านในเป็นหินวิญญาณสิบก้อนดังคาด จึงเก็บเข้าห้วงมิติทันที จากนั้นตามหาสถานที่ตั้งของค่ายกลรวมพลังวิญญาณต่อไป
ประมาณค
