ี่เปื้อนมือที่กุมไหล่ไว้บอกเขาอย่างชัดเจน ว่านี่ไม่ใช่ของปลอม นี่คือเรื่องจริง! แขนเขาถูกเด็กหนุ่มตัดไปแล้วจริงๆ!
เฟิ่งจิ่วถือกระบี่ยืนรับลม ชุดแดงปลิวไหวท่ามกลางท้องฟ้ายามวิกาล กลางหว่างคิ้วมีกลิ่นอายดุดันกระหายเลือดกระจายอยู่ จ้องมองผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณตรงหน้า แล้วยกกระบี่คมพยับในมือขึ้นชี้เขา
“รู้หรือไม่? เมื่อครู่ข้าแค่ขยับกระบี่เข้าไปเล็กน้อย ครั้งนี้สิ่งที่ตัดไปคงไม่ใช่แค่แขนข้างเดียว” มุมปากเธอยกยิ้มเย็นเยาะเย้ย “รู้ว่าข้ามีสัตว์เทวะในตำนาน และถือครองกระบี่คมพยับ ยังจะกล้ามายั่วยุข้าอีก? เหอะ! ช่างรนหาที่ตายจริงๆ!”
“เข้าไปให้หมด! ฆ่าเขาซะ!”
ผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณก้าวถอยหลังไป กลับสั่งพวกผู้ฝึกวิชามารด้านหลังเข้าไป ทว่าคนพวกนี้เดิมเป็นผู้ฝึกวิชามาร หลังเห็นว่าแม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับกำเนิดวิญญาณยังถูกตัดแขนขาด ใครจะกล้าเข้าไปตายเล่า?
ผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณเห็นไม่มีใครเข้าไป ก็หันกลับไปจ้องทุกคนที่ถอยออกไปกว่าสามจั้งอย่างโกรธเกรี้ยวโดยฉับพลัน “เข้าไปสิ! นิ่งกันทำไม? ฆ่าเขาซะ!”
ทว่ากล่าวจบก็รู้สึกถึงความเย็นด้านหลัง ไอสังหารจู่โจมมา ก็หันกลับไปในทันที เพียงเห็นหนุ่มน้อยชุดแดงมือถือกระบี่คมพยับก้าวเข้ามาใกล้ จิตสังหารดุดันไม่ปล่อยให้เขาล่าถอย เขาพลันกัดฟันกรอด แขนที่ไม่ได้บาดเจ็บรวบรวมกระแสลมรุนแรงโจมตีไปทางหนุ่มน้อย หมุนตัวคิดจะหนีไปก่อนเพื่อรักษาชีวิตไ
