ิ่งไปกว่านั้น ติดตามอารักขาข้างกายนายท่านไม่จำเป็นต้องแต่งตัวงามมาก กลับกันยิ่งไม่สะดุดตาจะยิ่งดี
“เช่นนี้แหละ!”
เธอลูบๆ คาง ยิ้มเอ่ยว่า “ถือซะว่าไปเดินเล่นร้านเครื่องประดับ? อืม ตกลงตามนี้” แล้วหยิบตะเกียบคีบอาหารกิน พลางให้สัญญาณทั้งสองกินด้วย
หลังอาหารเฟิ่งจิ่วบอกให้ทั้งสองกลับห้องไปพักผ่อน ส่วนตนเองแวบตัวเข้าไปในห้วงมิติ เห็นหงส์ไฟน้อยที่หลับใหลถึงตอนนี้ยังไม่ตื่น ก็แปลกใจอย่างอดไม่ได้
“นานเพียงนี้แล้ว ทำไมยังไม่ตื่นอีก? แต่กลิ่นอายเปลวไฟรอบๆ นี้คล้ายจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น” เธอจ้องมองเปลวไฟที่ห่อหุ้มหงส์ไฟน้อย หงส์ไฟน้อยด้านในเป็นเช่นทารกในครรภ์แม่ กอดเขาขดตัวราวกับหลับใหล
“เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งมันอาจจะบรรลุขั้นแล้ว และเปลี่ยนเป็นรูปลักษณ์เด็กหนุ่มได้”
เธอมีความรู้สึกว่าช่วงวัยเด็กของมันอาจจะผ่านไปแล้ว หากเข้าสู่ช่วงเติบโต พละกำลังมันจะสูงขึ้นอีกขั้น แรงกดดันจะเทียบไม่ได้กับช่วงวัยเด็กเป็นแน่
นึกถึงข้อนี้ในใจเธอมีความเฝ้ารอรางๆ และไม่สนใจว่ามันจะหลับใหลไปตลอดไม่ตื่น
เธอหยิบเครื่องมือในห้วงมิติ เดินไปขุดดินยังพื้นที่ว่างด้านในๆ หน่อย แล้วหว่านเมล็ดเตรียมจะใช้พื้นที่ในห้วงมิติปลูกพวกยาทิพย์และผลไม้…
วันต่อมาทั้งสามที่พักผ่อนเรียบร้อยเดินออกมาด้วยกัน คิดจะไปเดินเล่นรอบๆ อย่างอารมณ์ดี พร้อมชมทิวทัศน์เมืองหลวงนี้เสียหน่อย
แต่สามคนนายบ่าวในโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งนั้น กลับได้อีกบรรยากาศที
