็ก้าวถอย ชั่วเวลานั้นแต่ละคนมองหน้ากัน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
นั่นเป็นยาอายุวัฒนะระดับห้าไม่ใช่หรือ? ทำไมนางถึงให้เขากินอย่างง่ายดายตามใจชอบเช่นนั้น? ยาอายุวัฒนะระดับห้าเป็นของหายากยิ่งในตลาดด้านนอก ทุกเม็ดมีราคาเท่าเมือง แต่นางเพียงยกมือยัดใส่ปาก ให้อาจารย์โอสถหวงกลืนลงไปเลย
“จะ เจ้าเฟิ่งจิ่วนี่! เจ้าบะ บังอาจนัก…”
ครั้นเปล่งเสียง เสียงช่วงท้ายที่แทบจะเปลี่ยนเป็นเสียงนุ่มนวลของหญิงสาวนั้นทำให้อาจารย์โอสถหวงตกใจ ยกมือปิดปากไว้ตามสัญชาตญาณ เช่นนี้เองถึงรู้ว่าหนวดเคราตรงคางของตนหลุดร่วงไปโดยไร้สาเหตุแล้ว
สีหน้าเขาขาวซีด คลำตรงคางอีกครั้ง หนวดเคราที่เดิมทีมีไม่มากหลุดร่วงจนสะอาดหมดจดไม่เห็นแม้แต่รูขุมขน ถึงลูบคางก็ยังไม่มีความรู้สึกบาดมือเช่นหลังโกนหนวดเครา สิ่งที่มาพร้อมกันคือความรู้สึกว่าผิวหน้าตนเองอ่อนนุ่ม เนียนละเอียดขึ้น
“นะ นั่นยาอายุวัฒนะอะไรกันแน่!”
ยามนี้ เสียงผู้ชายของเขาไม่มีอีกแล้ว สิ่งที่ปรากฏคือเสียงผู้หญิงเล็กแหลม ลูกกระเดือกของเขาก็หายไปด้วยกัน แม้แต่ร่างกายยังเหมือนว่าจะค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่ง…
ทุกคนเบิกตาโตด้วยความตะลึงงันและตกใจ พลางมองอาจารย์โอสถหวงที่หน้าขาวซีด เห็นหนวดเคราบนหน้าเขาหลุดร่วง ใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอ่อนเยาว์ แต่นี่ไม่ใช่จุดสำคัญ จุดสำคัญคือระหว่างที่อ่อนวัยลง นึกไม่ถึงว่ายังเปลี่ยนไปในทางที่เป็นผู้หญิงด้วย
เดิมทีเป็นชายวัยกลางคนดูอายุสี่สิบกว
