จิ่วกับหวันเหยียนเชียนหวาพูดได้เลยว่าคุยกันทั้งคืน จนเวลาฟ้าสว่างถึงจะไปนอน
ส่วนไป๋เสี่ยวฟ้าสว่างถึงจะตื่นมา แต่เขาส่งสัยไม่เข้าใจนิดหน่อย ไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่เมื่อเห็นตู้ฝานกับเซี่ยงหวาอยู่ด้วย ก็ไม่มีอะไรต้องตื่นตระหนกแล้ว
ทว่าวันนี้พวกเขาไม่เห็นเฟิ่งจิ่ว กระทั่งค่ำคืนมาเยือน ทั้งสามถูกกำชับไว้ว่าห้ามเดินออกจากเรือนยามวิกาล ไป๋เสี่ยวไม่ค่อยสนใจ เมื่อประตูจวนเปิดออกและคิดจะออกไปเดินเล่นเสียหน่อย ก็ตกใจอาเพียวที่ล่องลอยไปทั่วภูเขานั้นจนเป็นลมไปเสียดื้อๆ
เฟิ่งจิ่วพักอยู่ที่นี่สามวันเต็มๆ กระทั่งเช้าตรู่วันที่สี่ถึงจะบอกลาหวันเหยียนเชียนหวา และพาพวกตู้ฝานจากไป
เมื่อเธอเดินลงจากภูเขาร้อยปีและหันกลับไปมอง ในใจทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ แม้แต่เธอยังนึกไม่ถึงว่าเดินทางมาครั้งนี้จะมีพี่สาวเพิ่มมาอีกคน แต่มองออกแน่นอนว่าพี่สาวคนนี้หาประโยชน์จากเธอ
กำลังนางลึกล้ำไม่อาจคาดเดาเป็นเรื่องหนึ่ง หนำซ้ำยังจริงอย่างที่เธอคาดเดา นางไม่ใช่คนแคว้นเหินเวหา แต่เดิมทีนึกว่าคงเป็นคนแคว้นระดับหนึ่ง กลับนึกไม่ถึงว่ามาจากหนึ่งในแปดจักรวรรดิใหญ่
มาจากจักรวรรดิรุ่งเรือง สถานที่เช่นเมืองลอยฟ้านั้น มิน่าถึงมีกำลังและวรยุทธ์เช่นนั้น
เธอดึงสายตากลับมามองยังสามคนข้างกาย สุดท้ายก็หยุดสายตาบนร่างเซี่ยงหวา “เซี่ยงหวา ตู้ฝาน”
“คุณชาย”
“นายท่าน” สองคนก้าวเข้ามาขานรับ
“เซี่ยงหวา คนวังกำเนิดสวรรค์พวกนั้นตาย
