ญ่ยังแขวนโคมแดงสองอันที่สั่นไหวเบาๆ กลางสายลมราตรี ประตูใหญ่ไม้แดงเปิดออก แสงไฟด้านในสลัวๆ แสงสว่างไม่มากกลับยังเห็นได้
สาวก้าวเดินเข้าไป สิ่งที่เห็นไม่ใช่วิญญาณอีกต่อไป แต่เป็นวิญญาณผู้ฝึกตน วิญญาณผู้ฝึกตนแต่ละดวงเป็นดั่งทหารอารักขาเฝ้าจวนนี้ไว้ มีทั้งชายหญิง ผู้หญิงเป็นเช่นสาวใช้ปกติในตระกูล ในมือยกสิ่งของเดินไปเดินมา ดูแล้วยุ่งมากๆ
ภายใต้การนำทางของวิญญาณผู้ฝึกตนนั้น พวกเขาเดินไปด้านหลัง กระทั่งมาถึงกลางป่าไผ่ ที่นั้นจัดแต่งงานเลี้ยงไว้แล้ว ดวงไฟวิญญาณภายในป่าเป็นของตกแต่ง ลอยล่องไปราวกับหิ่งห้อยตัวใหญ่
โต๊ะยาวที่เรียงเป็นแถวตรงงานเลี้ยง ไป๋เสี่ยวหมดสตินอนฟุบบนเก้าอี้ ส่วนบนตำแหน่งอาวุโสนั้นเป็นหญิงสาวสวยหยาดเยิ้มที่สวมชุดแดงทรงเสน่ห์
เสื้อผ้าน้อยชิ้นไม่อาจปกปิดเรือนร่างอวบอิ่มชั้นดี ผ้าบนร่างยังปิดหน้าอกและห่อหุ้มสะโพกไว้อย่างวับๆ แวมๆ ตรงอื่นแม้มีผ้าไหมบางปกปิดยังแทบจะเปลือยเปล่า
ขายาวที่ไขว่ห้างกันนั้นวางอยู่บนเก้าอี้อีกตัว ทั้งขาวเนียนและเรียวยาว ร่างกายพิงไปบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านเช่นนั้น นิ้วมือที่ทาน้ำยาสีดำม้วนเกี่ยวเส้นผมที่ลู่ลงตรงแก้มเล่นเบาๆ
หญิงสาวงามเลิศราวกับแม่มด ใบหน้าแต่งด้วยสีดำเขียนคิ้วตาที่ผู้หญิงใช้ค่อนข้างน้อย แต่งหน้าเช่นนี้ทำให้นางดูงดงามมีเสน่ห์ อายุประมาณยี่สิบห้า รูปร่างอิ่มเอิบเต็มวัยอย่างยิ่ง ผิวนางขาวมาก โดยเฉพาะภายใต้ชุดแนบเนื้อจากผ้าไหมแดงยิ่งไร
