ันมากที่สุด!]
เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มหลายครั้ง “ดูจากหน้า เธอน่าจะเกิดก่อนฉันสองชั่วโมง มาเรียกฉันว่าพี่ เธอละอายบ้างไหม?”
“ฉันไม่รู้ว่าพวกเราใครเกิดก่อน แต่พ่อให้ฉันเรียกคุณว่าพี่ …ฉัน งั้นฉันเรียกคุณว่าน้องสาวละกัน” สีหน้าของเฝ่ยชิงรั่วรู้สึกผิดและเขินอาย เธอขบริมฝีปากพลางขมวดคิ้ว “น้องไป๋ลู่ คุณอยากกินเค้กไหม? ฉันเห็นคุณอยู่คนเดียว กินเค้กเสร็จแล้วฉันจะพาคุณไปทำความรู้จักเพื่อนคนอื่น ๆ นะ”
พูดจบแล้วก็วางเค้กลงบนมือเฝ่ยไป๋ลู่
“ไม่จำเป็น…” เฝ่ยไป๋ลู่ถอยหลังสองสามก้าว พลันเฝ่ยชิงรั่วก็ร้องอุทานออกมา ดวงตาเธอกลายเป็นสีแดงก่ำ มองเค้กที่ตกใส่ชายกระโปรงอย่างทำอะไรไม่ถูก “โธ่…”
จริตที่น่าสงสารนี้ เหมือนจะบอกทุกคนว่าตัวเองถูกรังแกไม่มีผิด
[ไป๋ลู่ร้ายกาจไปหน่อยนะ ไม่กินก็บอกว่าไม่กินสิ เทใส่คนอื่นทำไม?]
[เหมือนพล็อตในนิยายเลยอะ นางรองที่ชั่วร้ายชอบใช้แผนร้ายประเภทนี้ใส่นางเอก]
[ถ้าเป็นฉันนะ ถึงจะไม่ชอบลูกสาวตัวปลอม แต่ก็จะไม่ทำแบบนี้ มันลดค่าตัวเองไปหน่อย…]
[1] แผนภูมิชีวิต คือ รายละเอียดในดวงชะตาชีวิต หรือภาพรวมของดวงชะตา
[2] พระถังซัมจั๋ง พระจากเมืองถังผู้อัญเชิญพระไตรปิฎก เป็นผู้มีบุญมาเกิด เหล่าปีศาจต้องการกินเนื้อเพราะอยากเป็นอมตะ
[3] กินแตง คือ สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน
