ปด้วย
จูเหล่าโถวยืนอยู่ที่เดิม ไม่เข้าใจเลยว่าเย่อวี๋หรานกำลังทำอะไรอยู่
เขาพูดว่า “เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสก็กำลังสอบสวนอยู่ไม่ใช่รึ ทำไมเจ้าต้องให้พวกเขาวิ่งไปวิ่งมาแบบนั้นด้วย?”
“พวกเขาไม่มีอะไรทำก็เลยหาเรื่องให้ทำน่ะสิ” เย่อวี๋หรานตอบ
จูเหล่าโถวไร้คำจะกล่าว “…มีใครหาเรื่องทำกันแบบนี้ด้วยรึ?”
แต่เมื่อรวบรวมข้อมูลได้มากขึ้น บรรดาลูกชายกับลูกสะใภ้สกุลจูก็ยิ่งงุนงงกว่าเดิม เพราะพวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดต้นกล้าในแปลงนาของหญิงปากสว่างถึงได้โตเร็วกว่าต้นกล้าในแปลงนาของคนอื่นได้ขนาดนั้นในช่วงเวลาสั้น ๆ?
อย่างน้อยก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้
“เห็นที คงมีแต่ต้องไปถามหญิงปากสว่างว่านางทำอะไรลงไปแล้วล่ะ” เย่อวี๋หรานพูด
พวกลูกชายกับลูกสะใภ้ “…”
เอาล่ะสิ ปัญหาวกกลับมาที่ตัวหญิงปากสว่างอีกแล้ว
ทางด้านเจ้าหน้าที่ก็ได้ข้อสรุปอย่างเดียวกัน เขาหันไปซุบซิบอะไรบางอย่างกับผู้อาวุโส แล้วไปถามหญิงปากสว่างใหม่อีกครั้ง
พวกเขาถามหญิงปากสว่างว่านางดูแลต้นกล้าพวกนี้อย่างไรกันแน่ ต้นกล้าในแปลงนาของนางถึงได้โตกว่าต้นกล้าของคนอื่นในช่วงเวลาสั้น ๆ แค่ไม่กี่วัน?
“ก็เพราะเคล็ดลับสุดยอดของครอบครัวข้าน่ะสิ!” หญิงปากสว่างเชิดหน้ากล่าวด้วยความภูมิอกภูมิใจ “ถ้าข้าบอกพวกท่านแล้วพวกท่านเอาไปทำเหมือนกัน ต่อไปข้าจะใช้อะไรทำกิน? ข้ายังต้องพึ่งพาเคล็ดลับนี้เลี้ยงปากท้องอยู่นะ”
เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสหมดคำจะพูด “เจ้าไม่พูดออกมา
