อสายลมหนาวด้วยตนเอง ก่อนไปยังถามว่า “คุณชายเฟิ่ง ข้าต้องเรียกคนไปให้ท่านใช้สักสองสามคนหรือไม่?”
“ไม่ต้องหรอก ข้างกายข้ายังมีคนใช้การได้” เธอโบกๆ มือ “ขอบคุณข้อมูลจากเจ้ามาก”
“เช่นนั้นก็ดี หากวันหลังเจอปัญหาอะไร ส่งคนมาหาข้าได้” เขากล่าวเตือนอย่างไม่วางใจนัก
“ได้สิ” เธอหันกลับไปยิ้มถึงจะย่างฝีเท้าจากไป เห็นท้องฟ้ายังสว่างจึงไม่ไปโรงเตี๊ยม แต่คิดจะไปดูที่หอสมบัติเสียหน่อยว่ามีอาวุธถนัดมือที่ทั้งสามใช้ได้หรือไม่
เข้ามาด้านใน เธอเลือกกระบี่โค้งให้เซี่ยงหวาก่อน ซื้อกริชให้ไป๋เสี่ยว แล้วเลือกเข็มเงิน สุดท้ายยังไม่เห็นว่ามีอาวุธที่คล้ายพัดเลย ดังนั้นจึงมาหาเจ้าของร้าน
“เจ้าของร้าน ที่นี่พวกเจ้ามีของวิเศษทรงพัดหรือไม่?”
“พัดหรือ?” เจ้าของร้านคิดๆ แล้วบอกว่า “มีขอรับ คุณชายรอสักครู่ ข้าจะไปหยิบมาให้ดู” เจ้าของร้านขึ้นไปชั้นสอง ไม่นานนักก็หยิบกล่องที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ออกมา
“คุณชายเชิญดู นี่เป็นพัดหยกขาว แต่ตรงนี้มีกลไก หนำซ้ำนี่ยังเป็นพาหนะเหาะเหิน นอกจากจะเป็นของวิเศษใช้ต่อสู้ ยังมีพลังป้องกันตัว ด้วยเหตุนี้ราคาจึงค่อนข้างแพง ของสิ่งนี้วางอยู่ในหอเรามาหลายปีแล้ว ไม่ทราบคุณชายคิดว่าอย่างไร?”
เฟิ่งจิ่วหยิบมาดู ก่อนจะพยักหน้า “ไม่เลว ข้าซื้อ”
เจ้าของร้านได้ยินเช่นนี้ก็ระรื่นใหญ่ รีบร้อนวางพัดลงในกล่องและห่อให้เฟิ่งจิ่ว หลังคิดเงินเรียบร้อย เข็มเงินห่อนั้นยังส่งให้เธอเป็นของแถม
เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม
