ูด เธอยังรินเหล้าดื่ม
“ขอรับ”
พวกเขาขานรับ กินอาหารพลางคิดเรื่องไป หลังอาหาร เฟิ่งจิ่วเข้าไปพักผ่อนในห้อง ส่วนเซี่ยงหวากับตู้ฝานออกจากโรงเตี๊ยม คิดจะไปติดต่อดูว่าที่นี่มีคนของพวกเขาหรือไม่
เช้าตรู่วันต่อมา หลังเฟิ่งจิ่วกำชับกับพวกเขาสองสามประโยค ก็พาไป๋เสี่ยวออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาร้อยปี เทียบกับไปตามหาจุดปักหลักพวกคนวังกำเนิดสวรรค์แล้ว คิดว่าไปรอที่ภูเขาร้อยปียังสะดวกและลดปัญหาได้มากกว่า
บินผ่านไปเกือบวันหนึ่ง ถึงเวลาตอนเย็น สองคนมายังบริเวณตีนภูเขาร้อยปี เห็นภูเขาลูกนี้ เฟิ่งจิ่วเข้าใจบ้างแล้วว่าทำไมคนวังกำเนิดสวรรค์พวกนั้นถึงเพ่งเล็งสถานที่แห่งนี้
ไม่พูดไม่ได้ว่าสถานที่นี้ไม่เลวจริงๆ ล้อมรอบด้วยภูเขามีเพียงทางออกเดียวเช่นนี้ ด้านล่างภูเขายุบตัวลงไปบ้าง กลายเป็นสถานที่คล้ายหุบเขา รอบๆ มีทั้งภูเขาและน้ำ สภาพแวดล้อมเงียบสงบ เป็นจุดรวมพลที่ดีที่สุดสำหรับกลุ่มอำนาจโดยแท้ หนำซ้ำในอากาศยังกระจายไปด้วยหมอกควัน ดูแล้วเหมือนแดนสวรรค์
“พวกเราจะเข้าไปอย่างไร? นี่คงเป็นสถานที่ส่วนตัวกระมัง? เดาว่าเข้าไปคงโดนจับ” ไป๋เสี่ยวมองไปรอบด้าน เห็นสถานที่นี้มองได้แค่ภายนอก กลับมองไม่เห็นด้านใน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “เจ้าว่าข้างในจะมีคนซุ่มโจมตีหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ ตรงขมับก็ปรากฏเส้นเลือดดำ “หากก่อนหน้านี้เจ้าระวังตัวเช่นนี้ เดาว่าคงไม่โดนฝังทั้งเป็นหรอก”
“เจ้าดูที่นี่สิ อย่างไรก็แปลกๆ
