้งเฉาอยู่ในนี้โดยไม่ทำอะไรเช่นนี้ไปตลอดชีวิต
เหล่าชายร่างใหญ่เห็นพวกเขาเดินกลับไป แต่ละคนมองหน้ากัน พูดคุยเสียงเบาว่า “แก่นพลังเสียหายยังฟื้นฟูได้? ทำไมข้าไม่เคยได้ยิน?”
“นั่นสิ จริงหรือเท็จ?”
“ไม่ว่าจริงหรือเท็จ ข้าเพียงสงสัยว่าเจ้าหนูนี่รู้เรื่องยาหรือไม่?”
“ไร้สาระ ไม่รู้เรื่องยาจะพูดออกมาว่าฟื้นฟูแก่นพลังได้ได้อย่างไร?” สิ้นคำพูดคนคนนี้ ทุกคนรอบๆ ก็เงียบไป ราวกับกำลังนึกอะไรบางอย่างได้ แต่ละคนต่างแข็งทื่อ
ใช่! ในเมื่อเขารู้เรื่องยา เช่นนั้นย่อมรู้เรื่องว่าเมื่อคืนพวกเขาวางยาในหมูย่างไม่ใช่หรือ? แต่ทำไมเขาไม่เอ่ยถึง? ตอนนั้นยังหยิบขึ้นมาจะกิน ไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งไม่รู้?
ยามนี้ตู้ฝานที่ตามหลังไปแววตาเป็นประกายเล็กน้อย แค่คิดเพียงเล็กน้อยยังรู้ ว่าเมื่อคืนหนุ่มน้อยน่าจะตั้งใจสบโอกาสหยั่งเชิงเขา!
ยามนี้เขาอดไม่ได้ที่จะคิด หากตอนนั้นไม่หยิบเนื้อย่างที่วางยาไว้ไปแต่ปล่อยให้เขากิน ผลที่ตามมานั้นจะเป็นอย่างไร?
เดินไปประมาณหนึ่งชั่วยาม กลับถึงบ้านต้นไม้ เฟิ่งจิ่วหันกลับไปมองทุกคน สุดท้ายสายตาก็หยุดลงบนร่างตู้ฝานคนนั้น “ตู้ฝาน วางเขตอาคมไว้ตรงนี้ คอยดูลูกน้องเจ้าพวกนั้นด้วย ไม่มีคำสั่งข้า ใครก็ไม่อนุญาตให้เข้ามา”
ตู้ฝานมองเขา ก่อนจะขานรับ “ขอรับ” หันไปเรียกทุกคนออกไป แล้ววางเขตอาคมบริเวณรอบๆ เสียใหม่ ป้องกันคนบุกรุกเข้าไป
ด้านใน ไป๋เสี่ยวถามว่า “เช่นนั้นข้าเล่า? ต้องทำอะไรบ้าง? ข้าช่
