ก ครั้งก่อนคนพวกนั้นตายหมดแล้ว เดาว่าคงยังไม่ส่งข่าวกลับไป เกือบสองเดือนนี้สงบเงียบยิ่ง ไม่เหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้น” เจ้าสำนักพูดเสียงเนิบ ชะงักไปเล็กน้อยก่อนถามว่า “แต่นางออกไปทำอะไร ช่วงนี้กำลังกลั่นยาเซียนไม่ใช่หรือ?”
“เดาว่าคงหายาทิพย์ได้ไม่พอ ก่อนหน้านี้มีอาจารย์บอกว่าเห็นนางตรงจุดรับภารกิจ แต่นางเหมือนจะไม่ได้รับภารกิจไป”
เจ้าสำนักได้ยินเช่นนี้ก็ไม่ปริปากอีก นักเรียนสำนักศึกษาต้องหาคะแนนคุณงามความดีด้วยตนเองถือเป็นกฎระเบียบ เรื่องนี้แม้เขาเป็นเจ้าสำนักก็แหกกฎไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากยกเว้นให้นางคนเดียว คงหยุดคำติฉินนินทาของผู้คนไม่ได้
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม เฟิ่งจิ่วมาถึงในเมือง กินอาหารในเมืองก่อนแล้วถึงมุ่งหน้าไปยังตลาดมืด หมายจะไปดูที่ตลาดมืดเสียหน่อยว่าพวกเขาจะช่วยเธอหายาทิพย์ได้เท่าไร แล้วค่อยวางแผนอีกที
เธอเคยมาตลาดมืดกับเซียวอี้หาน จึงไม่ต้องถามทางก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ตลาดมืด เข้าไปด้านในตามหาผู้ดูแลได้เลย
“ข้าอยากพบท่านหัวหน้า รบกวนไปแจ้งที”
ผู้ดูแลคนนั้นกำลังยุ่งกับงานในมือ จึงตอบรับโดยไม่เงยหน้า “หัวหน้าเราไหนเลยใครๆ จะพบได้? มีเรื่องอะไรบอกข้าก็ได้”
ได้ยินเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเคาะๆ หน้าโต๊ะ “เกรงว่าเจ้าคงรับผิดชอบไม่ไหว”
“เรื่องอะไรข้าถึงรับผิดชอบไม่ไหว? เจ้า…”
ผู้ดูแลเงยหน้าขึ้น ขณะกำลังจะตะคอก สองขากลับสั่นเทาเมื่อเห็นใบหน้างดงามของหนุ่มน้อย จากนั้นปั้นหน้ายิ้มทันที “
