เตียงด้วยสีหน้าซีดเซียว เป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังที่ไปวันนั้นนั่นเอง ยามนี้หลังจากประคองเขาขึ้นมา ก็หยิบยาออกมาจากในห้วงมิติ
“กินยารักษาแผลภายในพิเศษของน้องสาวข้า เพียงครึ่งวันจะฟื้นตัวได้ถึงครึ่ง พรุ่งนี้ก็ฟื้นสภาพโดยสมบูรณ์แล้ว”
ผู้ฝึกตนคนนั้นจำกวนสีหลิ่นได้ ซ้ำยังเห็นหัวหน้ากับผู้อาวุโสพยักหน้า จึงกินยาไป จากนั้นบอกกวนสีหลิ่นว่า “ขอบคุณมาก”
“ข้าต่างหากควรจะขอบคุณ ขอบคุณพวกท่านมากที่ยังยื่นมือช่วยน้องสาวข้าภายใต้สถานการณ์ที่รู้แจ้งว่ามีผู้ฝึกตนระดับหลอมพลังแปดคนกับผู้แข็งแกร่งระดับกำเนิดวิญญาณสี่คน”
เขากล่าวยิ้มๆ แล้วลุกขึ้นคารวะไปทางหัวหน้ากับผู้อาวุโสกงรวมถึงคนที่นั่งพิงตรงเตียง “ขอบคุณท่านทั้งสามที่ช่วยเหลือ”
“อันที่จริงพวกเราก็ไม่ได้ช่วยอะไร” ผู้อาวุโสกงหัวเราะเอ่ย
กวนสีหลิ่นได้ยินเช่นนี้ก็ไม่พูดอะไรมาก เพียงยื่นยารักษาแผลภายในในมือให้ทั้งสอง “ทั้งสองท่านเก็บสิ่งนี้ไว้ เผื่อภายหน้าจำเป็นต้องใช้ ยานี้จะช่วยชีวิตได้ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน”
“ได้ โปรดขอบคุณภูตหมอแทนพวกเราด้วย” สองคนยิ้มบอก ทว่ากล่าวจบกลับเห็นอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มแปลกๆ ทำให้ตกใจในทันที
“ยารักษาแผลภายในไม่ใช่ของขวัญขอบคุณที่น้องสาวข้ามอบให้ท่านทั้งสามหรอก ของขวัญขอบคุณของพวกท่านอยู่ที่นี่” กวนสีหลิ่นกล่าวยิ้มๆ พร้อมหยิบยาสามขวดออกมา
ทั้งสามคนเห็นแล้วก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรในทันที เพียงมองยาสามขวดนั้นและถามว่า “นี่คือ…”
…
