ว่างคิ้วยังมีความสง่าภาคภูมิ เจ้าเล่ห์มั่นใจ ทว่าไม่มีใครคิดอีกแล้วว่านี่เป็นเด็กหนุ่ม เพราะจะมองซ้ายหรือขวา มองอย่างไรก็เป็นสาวน้อยงามเลิศที่ทรงเสน่ห์
“ตะ แต่ที่กรอกไว้บนตารางลงชื่อเจ้าเป็นชาย…”
อาจารย์คนหนึ่งกลืนน้ำลาย เพียงรู้สึกว่าเหลือเชื่อ องค์หญิงแห่งราชวงศ์เฟิ่งหวง แคว้นระดับเก้า? เฟิ่งจิ่ว? เป็นผู้หญิง? แล้วทำไมต้องแต่งตัวเป็นผู้ชายด้วย?
“ใช่เจ้าค่ะ!”
เธอพยักหน้า กล่าวว่า “เพราะเป็นผู้ชายจะเดินเหินสะดวก หนำซ้ำ…”
เสียงเธอชะงักไป ดวงตาที่แวววาวราวดวงดาวหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ท่ามกลางรอยยิ้มอิ่มเอมยังเจือความหยอกล้อและเจ้าเล่ห์ ยิ้มเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริงว่า “หนำซ้ำรูปโฉมข้างามเลิศล่มเมือง งามสง่าทั่วหล้าไร้คนเทียบเคียง หากแต่งตัวเป็นหญิงไปเดินข้างนอก ผู้ที่หลงใหลข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง ข้ารับไม่ไหวจริงๆ ทว่าแต่งตัวเป็นผู้ชายจะแตกต่างกัน มีอิสระ สุภาพอ่อนโยน และหล่อเหลาไม่ธรรมดา ทำให้หญิงสาวนับหมื่นนับพันต้องหลงใหล ดีกว่าแต่งเป็นผู้หญิงมากนักจริงๆ”
หน้าผากทุกคนมีเงาดำวาบผ่าน มุมปากกระตุกพร้อมๆ กัน และละสายตาไปอย่างหมดคำพูดไปบ้าง
อันตรายครั้งนี้เพิ่งคลี่คลาย นางก็กลับมามีท่าทางไม่เอาไหนเช่นวันวาน ยามนี้ไหนเลยจะมีความโหดเหี้ยมดุดันอย่างตอนที่สู้กับผู้แข็งแกร่งระดับกำเนิดวิญญาณเพียงลำพังและได้รับความช่วยเหลือ หรือมีความน่าเกรงขามสุดสะพรึงเช่นก่อนหน้านี้สักนิด?
เฟิ่งจิ่วคนนี้ อาจารย์ส่วนให
