างรากฐาน ตรงนั้นก่อตัวเป็นจุดชี่ไห่[1] เล็กๆ คือจุดบรรจบของพลังวิญญาณที่เป็นเช่นวังวน ก่อนจะหลั่งไหลเข้าจุดตันเถียนและห้อมล้อมเม็ดบัวเขียวเม็ดนั้นไว้
บรรลุระดับสร้างรากฐาน วิสัยทัศน์คล้ายจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ได้ยินพวกเสียงแผ่วเบาบริเวณไกลๆ และเห็นพวกสิ่งของเล็กๆ ได้ สรุปว่ารู้สึกแปลกอย่างยิ่ง
ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ คือเทพจุติชุดขาวไร้ตำหนิผู้นี้ ยามนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพลางจ้องตรงมายังเธอ สายตาพินิจมองแปลกๆ เช่นนั้น เธอมองเสียจนอึ้งไปอย่างอดไม่ได้
“ทำอะไรน่ะ?”
เธอนั่งขัดสมาธิไม่ขยับ เพราะแม้จะบรรลุระดับสร้างรากฐาน แต่บาดแผลบนร่างกลับไม่หาย แค่ขยับยังคงทำให้เธอเจ็บเสียจบอยากจะด่ากราด
“เจ้าเป็นผู้หญิง” โม่เฉินจ้องนาง น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แววตาในดวงตารวมถึงใจเขากลับไม่สงบ
น้ำเสียงมั่นใจนั้นกล่าวจบ ทุกคนรอบข้าง นอกจากคนที่รู้ตัวตนนางอย่างสามคนนั้นจากตลาดมืดรวมถึงกวนสีหลิ่นกับเนี่ยเถิง คนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึง มองไปยังเฟิ่งจิ่วอย่างตาค้างไปบ้าง
“ผะ ผู้หญิง?”
เนี่ยเถิงขมวดคิ้วจ้องโม่เฉินด้วยสีหน้าเย็นเยียบ กวนสีหลิ่นก็จ้องเขาอย่างเย็นชาเช่นกัน
เซียวอี้หานอ้าปากพะงาบๆ พลางจ้องมองเฟิ่งจิ่วที่ปล่อยผมสยาย โม่เฉินไม่พูดอะไร และไม่ได้สนใจ ยามนี้มองอีกทีหนุ่มน้อยชุดแดงผมสีหมึกแผ่สยายนี้ ไหนเลยจะมีท่าทางเช่นเด็กหนุ่มสักนิด? ชัดเจนว่าเป็นสาวงามน่าตะลึงที่ทรงเสน่ห์งดงาม
……………
