ฟังและทำอะไรไร้มารยาทไม่ได้เลย
พวกท่านไม่รู้จักภูตหมอ เขาช่วยคนตามใจชอบทั้งนั้น ต่อให้ท่านหาเขาพบแล้วอย่างไร? มีแต่จะเสียแรงไปเปล่าๆ ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อเบื้องบนสั่งการลงมา เช่นนั้นข้อมูลของเขาอยู่กับพวกเราที่นี่ก็ต้องเก็บเป็นความลับ จะเปิดเผยแก่ภายนอกไม่ได้”
“ท่านหัวหน้ากง…”
หัวหน้ากงสาวก้าวเดินออกไป ก่อนออกจากห้องก็ชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองรองเจ้าสำนักกวน เอ่ยอย่างมีความหมายแฝงว่า “หากอยากจะช่วยคน ไยต้องทิ้งสิบเบี้ยใกล้มือด้วย?”
ได้ยินคำพูดนี้ รองเจ้าสำนักกวนเผยสีหน้าตกใจ ฝีเท้าที่เดิมทีจะไล่ตามหยุดลงทันควัน ฟังคำพูดแฝงนัยของหัวหน้ากงก่อนออกไปแล้ว ก็อดพึมพำไม่ได้ “อยากจะช่วยคน ไยต้องทิ้งสิบเบี้ยใกล้มือ? สิบเบี้ยใกล้มือ? สิบเบี้ยใกล้มือ… คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร ทิ้งสิบเบี้ยใกล้มือ… สิบเบี้ยใกล้มือ… ใกล้…”
ห้วงความคิดพลันสว่างวาบ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปแวบหนึ่ง พึมพำว่า “หรือว่าจะอยู่ในสำนักศึกษาเรา?” ทิ้งสถานที่ใกล้ตัวไป แต่ดันวิ่งโร่มาร้องถามถึงที่นี่ หากเข้าใจจริงๆ เช่นนั้นก็ได้แต่เข้าใจเช่นนี้แล้ว
แต่คนของสำนักศึกษาพวกเขาส่วนมากเคยลองกันแล้ว หรือว่ายังมีใครมีความสามารถเช่นนี้อีก?
ในใจนึกสงสัย กลับไม่กล้าประวิงเวลา จึงมุ่งไปยังสำนักศึกษาอย่างรวดเร็ว
หลังจากเขาเดินออกประตูใหญ่ตลาดมืดไป หัวหน้ากงที่เดินมาจากด้านในยิ้มน้อยๆ เวลานี้เอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นถามไถ่ข้างกาย
“หัวหน้า ทำไมต้
