แนะแนว ไปยังเรือนที่โม่เฉินพักอยู่
บนเตียงภายในห้องเรียน นักปรุงยาพวกนั้นกับหมอสองคนต่างล้อมวงหารืออาการป่วยของอาจารย์หลู บางคนบอกว่าอาจจะออกไปเชิญพวกหมอที่มีทักษะการแพทย์ดีกว่ามารักษา บางคนก็บอกว่าต้องไปตามหายังแคว้นระดับห้าขึ้นไป ต่างคนต่างพูด จนกระทั่งเห็นรองเจ้าสำนักพาชายหนุ่มชุดขาวคนนั้นมาถึงห้องแนะแนว แต่ละคนถึงเงียบเสียงลง
อาจารย์และหมออย่างพวกเขาล้วนเคยได้ยินชื่อคุณชายโม่เฉิน อาจารย์ของเขาคือผู้เฒ่าเทียนจี ส่วนตัวเขาก็เป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของผู้เฒ่าเทียนจี เล่าลือกันว่าชำนาญด้านยาอายุวัฒนะ แม้แต่ยาอายุวัฒนะระดับหกยังกลั่นออกมาได้ เป็นอัจฉริยะด้านยาเซียนที่หาได้ยากยิ่ง
ทุกคนเปิดทางให้รองเจ้าสำนักกับโม่เฉินเข้าไป ครั้นมาถึงด้านใน โม่เฉินจับชีพจรอาจารย์หลูแล้วตรวจร่างกาย เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจ เขาก็ลุกขึ้นมองไปยังพวกเจ้าสำนักกับรองเจ้าสำนักข้างๆ พร้อมส่ายหน้า
“เขาไม่ได้บาดเจ็บ แต่เป็นโรค ยาอายุวัฒนะรักษาบาดแผลได้ ทว่าการรักษาโรคต้องใช้ยาให้ตรงกับโรคและหาต้นตอให้เจอ ส่วนอาการของเขา ข้าไม่มีความสามารถพอ”
“นะ นี่แม้แต่เจ้ายังไม่มีวิธี?” รองเจ้าสำนักใจหายวาบ
โม่เฉินมองทุกคน พยักหน้าอย่างเนิบๆ “ใช่ หนำซ้ำดูจากอาการเขาก็ร้ายแรงมาก หากภายในสามชั่วยามยังหาวิธีรักษาไม่ได้ เช่นนั้นมีความเป็นไปได้ที่เขาจะหมดสติไปตลอดกาล หรือกระทั่ง…สิ้นใจ”
………………………………………………….
