ัดการกับธาตุทั้งห้าในร่างในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างผ่อนคลายสบายใจ ไม่ได้ออกมาข้างนอกตั้งนาน จึงสั่งสามสัตว์อสูรให้คอยดูอาศรม ส่วนตนเองนั่งขนนกบินไปถามที่สำนักพลังเร้นลับเสียหน่อยว่าพี่ชายเธอออกจากหอคอยพลังเร้นลับแล้วหรือยัง?
เมื่อเธอมาถึงสำนักพลังเร้นลับ ก็เห็นรองเจ้าสำนักกำลังพานักเรียนสำนักพลังวิญญาณสองสามคน และนักเรียนสำนักพลังเร้นลับอีกสองสามคนเดินออกมา เจอหน้ากันเธอจะเสียมารยาทไม่ได้ ดังนั้นจึงเข้าไปคารวะ
“รองเจ้าสำนัก”
“โอ้? เฟิ่งจิ่ว! ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่?” กวนเหล่าถามด้วยรอยยิ้ม ยามเห็นหนุ่มน้อยคนนี้ ในใจก็มีความรู้สึกมากมาย
“ออกมาเดินเล่นยามว่างพอดีขอรับ ท่านรองเจ้าสำนัก พวกท่านจะไปทำอะไรกันหรือ?” เธอมองนักเรียนสำนักพลังวิญญาณด้านหลัง ล้วนเป็นนักเรียนระดับสวรรค์ นักเรียนสำนักพลังเร้นลับพวกนั้นก็เช่นกัน
“ช่วงนี้ยาทิพย์กับโสมวิญญาณบนยอดสำนักยามักจะถูกขโมย อาจารย์จากยอดเขาสำนักยาเข้ามาหาข้ากับเจ้าสำนัก ดังนั้นจึงวางแผนส่งนักเรียนสองสามคนไปจับตาดูเสียหน่อย ดูว่าใครกันแน่ที่ใจกล้าเพียงนี้ถึงกล้าขโมยยาทิพย์บนยอดเขาสำนักยา”
“อ้อ ที่แท้เป็นแบบนี้เอง เช่นนั้นข้าไม่รบกวนรองเจ้าสำนักแล้ว” เธอคารวะและเบี่ยงกายไปข้างๆ เล็กน้อย ให้พวกเขาเดินแถวไปกันไกลๆ ในใจกลับสงสัยขึ้นมา
ยาทิพย์กับโสมวิญญาณถูกขโมย?
ฝีเท้าที่มุ่งเดินไปสำนักพลังเร้นลับพลันชะงักลงเหมือนนึกอะไรได้ มุมปากก็กระตุก ช่วงนี้สัตว์
