าโบกมือหัวเราะร่า ขณะกำลังเตรียมจะจากไปยังเห็นเขาหันกลับมา จึงถลึงมองอย่างน่าขันนิดหน่อย “เจ้าอยากพูดอะไรอีก? เจ้าอย่าคิดเลอะเทอะเชียว”
“แหะๆ ไม่ใช่ๆ ข้าแค่อยากถามว่าเจ้าคงจะกินยาเลี่ยงธัญพืชเหมือนพวกเขาสินะ?”
“นอกจากพวกอาจารย์แล้วนักเรียนของสำนักศึกษาก็กินยาเลี่ยงธัญพืชกันหมด”
“อืม รู้แล้ว เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะนำของกินมาให้เจ้า” เธอขยิบตาไปทางเยี่ยจิง ถึงจะนั่งขนนกลอยออกไป คิดว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยไปหาของกินที่ห้องครัวเสียหน่อย
ภายในเรือนแห่งหนึ่งบนยอดเขาหลัก โม่เฉินในชุดสีขาวกำลังเล่นหมากรุกกับเจ้าสำนัก
“คนที่กวนเหล่าตามหาตั้งนานนึกไม่ถึงว่าจะไปสำนักยาเซียน ได้ยินกวนเหล่าบอกว่าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา เพียงแต่ เหอะๆๆ ฝีมือการก่อปัญหาของเด็กหนุ่มคนนี้คนอื่นก็เทียบไม่ได้เช่นกัน”
ได้ยินคำพูดที่มีรอยยิ้มของเจ้าสำนัก โม่เฉินที่เพิ่งล้มหมากตัวหนึ่งแววตาสั่นไหวเบาๆ ในดวงตาลึกล้ำสงบนิ่งฉายแววยิ้มเยาะ
หนุ่มน้อยคนนั้นไม่เพียงสร้างปัญหาเก่ง ยังแอบขโมยอาหารจากห้องครัวได้อย่างเงียบเชียบไร้เสียงอีกด้วย
“คนคนนั้นที่ข้าต้องการตามหามีข่าวอะไรหรือยัง?” โม่เฉินเอ่ยถามเสียงเนิบ น้ำเสียงใสดุจน้ำพุ และเฉยชาราวกับเทพ
ได้ยินเช่นนี้ มือของเจ้าสำนักที่กำลังจะวางหมากชะงักเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา “เจ้ามั่นใจหรือว่าคนคนนั้นอยู่สำนักหมอกดาราจริงๆ?”
“อืม ท่านอาจารย์ข้าบอกว่าอยู่ที่นี่ เช่นนั้นต้องอยู่ที่นี่
