กลับไป” นางลุกยืนขึ้นยิ้ม ปัดๆ กระโปรงพลางมองเด็กหนุ่ม
“ขาเจ้าเดินได้แล้วหรือ? ต้องให้ข้าไปส่งหรือเปล่า?” เฟิ่งจิ่วยืนขึ้นเอ่ยถาม
นางส่ายหน้ายิ้มๆ “ไม่ต้องหรอก ก่อนเจ้ากลับมาข้าเป่านกหวีดเรียกนกกระเรียนขาวมา คงจะถึงแล้ว”
ดังนั้นเฟิ่งจิ่วจึงแค่ส่งนางออกจากอาศรม และคอยอยู่ด้านนอกเป็นเพื่อนนาง พลางบอกว่า “ข้าพูดจริงๆ นะ เจ้าพิจารณาเสียหน่อย รอครั้งหน้ามีโอกาสข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก”
เยี่ยจิงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร เมื่อนางเห็นหมีดำตัวใหญ่ยังหมอบนั่งอยู่ตรงนั้น ก็ถามทันทีว่า “มันไม่กลับไปหรือ? ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก?”
“อืม มันติดข้าเสียแล้ว” เฟิ่งจิ่วกางแขนเอ่ยอย่างจนปัญญา
เยี่ยจิงเห็นเช่นนี้ก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นค่อยส่งเสียงหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นนกกระเรียนขาวบินมากลางเวหา บินวนสักพักและร่อนลงเบื้องหน้า ก็มองไปยังหนุ่มน้อยข้างกาย บอกว่า “เฟิ่งจิ่ว ข้ายินดีที่ได้รู้จักเจ้า ครั้งหน้าข้าจะมาอีก”
ได้ยินเช่นนี้รอยยิ้มบนหน้าเฟิ่งจิ่วยิ่งลึกขึ้น “อืม ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าเช่นกัน มีเวลามาอีกข้าก็ยินดีต้อนรับ” เธอยิ้มกล่าว แล้วมองนางนั่งนกกระเรียนขาวออกไป และหายไปยังอีกด้านหนึ่งของภูเขา
เวลาเดียวกันนี้ นักเรียนสำนักพลังเร้นลับพวกนั้นหลังจากฟื้นตัวต่างพาคนเร่งไปยังสำนักยา วางแผนคิดบัญชีกับหนุ่มน้อยชุดฟ้า ใครจะรู้ว่าถามไปทั่วสำนักก็บอกว่าไม่มีคนคนนั้น
“หา! ข้าได้ยินว่าปีนี้สำนักยาเซียนมีนักเรียนเข้าใหม
