่าตามามากมายหลายแบบ อาจารย์คนนี้ไม่มีท่าทางเช่นอาจารย์ ปากมีแต่คำพูดเพ้อเจ้อกลับดำเป็นขาว คาดไว้แล้วว่าจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา
“ไม่ใช่ขอรับๆ เรื่องทั้งหมดไม่ได้เป็นเช่นนั้น” เด็กหนุ่มที่ไปตามอาจารย์มาช่วยรีบบอก แต่เพิ่งเอ่ยปากก็ถูกสายตาหนึ่งจ้องมองอย่างดุร้าย สายตานั้นทั้งหนาวเหน็บและเย็นเยียบ ทำให้เขาราวกับถูกพิษ หัวใจหยุดเต้นพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
“อาจารย์เหออย่ายุ่งเรื่องนี้เลย รอข้าสั่งสอนเจ้าเด็กไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ก่อนค่อยว่ากัน!” อาจารย์คนนั้นตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมกล้ำกลืนฝืนทนต่อไป ไม่สนว่าอาจารย์คนนั้นยังอยู่ข้างๆ กลิ่นอายเพิ่มพุ่งพรวด ร่างถลาเข้าเหวี่ยงหมัดโจมตีไปทางกวนสีหลิ่น
“หยุด!”
เสียงตะโกนดุจฟ้าผ่าดังมาจากท้องฟ้า แรงกดดันทรงพลังสะเทือนจนอาจารย์คนนั้นถอยไปดื้อๆ และหยุดยั้งการโจมตีของเขาที่หมายจะเอาชีวิตไว้ ทุกคนเงยหน้าอย่างประหลาดใจท่ามกลางเสียงดุจฟ้าร้องกระหึ่ม เห็นชายชราคนหนึ่งลอยมากลางอากาศ
“ทะ ท่านรองเจ้าสำนัก…” อาจารย์คนนั้นหน้าขาวซีดเล็กน้อย ยามนี้ถึงจะมีอารมณ์ตื่นตระหนก
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? เป็นถึงอาจารย์ทำไมถึงลงมือกับนักเรียน?” ชายชราลงมาที่พื้นอย่างมั่นคง หลังแววตาดุดันมองผ่านเด็กหนุ่มชุดดำที่แขนข้างหนึ่งลู่ลงไร้เรี่ยวแรง ก็หยุดสายตาลงบนร่างอาจารย์ผู้มีสีหน้าซีดเผือด
เด็กหนุ่มคนนั้นที่ไปตามกำลังเสริมได้ยินคำเรียกจากอาจารย์คนนั้น จึงรู้ว่ารอ
