่ปล่อย ถึงอย่างไรก็แกล้งเขาไปแล้ว
ดังนั้นจึงแค่เหลือบมองชายคนนั้น บอกว่า “ดื่มเหล้าไม่เก่งก็ดื่มให้น้อยหน่อย วันนี้โชดดีเจอข้า มิเช่นนั้นคงไม่ให้เจ้าแค่โดดลงโอ่งน้ำก็จบเรื่อง” สิ้นเสียงก็ปัดๆ เสื้อคลุมแล้วเดินออกไป
ชายที่นั่งในโอ่งน้ำได้ยินมีอาการเก้อเขิน เมื่อนึกถึงก่อนหน้านี้ที่หนุ่มน้อยคนนั้นโน้มตัวลงตรงหน้าเขา คำพูดประโยคนั้นที่เอ่ยกับเขาด้วยเสียงเล็กๆ ยังมีภาพนั้นที่ลูบหัวเขาเบาๆ สีหน้าเขาก็แปลกประหลาดขึ้นมา
เมื่อสหายเขากับเจ้าของร้านรีบมาถึง ก็เห็นเพียงว่าชายชุดหรูหราคนนั้นนั่งนิ่งอึ้งอยู่ในโอ่งน้ำ ไม่รู้กำลังคิดอะไร แม้แต่ใบหูยังแดงก่ำ แต่เอ่ยถามไปเขากลับบอกว่าไม่มีอะไร แค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงสงบลงอย่างเงียบเชียบไร้เสียง
เฟิ่งจิ่วกลับถึงชั้นสอง เห็นเซียวอี้หานยังดื่มเหล้าอยู่ จึงส่ายหน้าทันควัน “พี่เซียว ดื่มเหล้ามากทำลายสุขภาพ อย่าดื่มมากนักเลย” เธอมานั่งลงตรงโต๊ะ ไปเดินรอบหนึ่ง กลับมาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกินอาหารดื่มเหล้าอีกแล้ว
“น้องเฟิ่ง ความสามารถในการดื่มเหล้าของพี่ชายน้อยคนนักจะเทียบได้ นึกไม่ถึงว่าเจ้าดูท่าทางบอบบาง ยังดื่มเป็นเพื่อนข้าได้นานถึงเพียงนี้โดยไม่เมา ความสามารถในการดื่มเหล้าเจ้าดีไม่ธรรมดาเลย!”
หนึ่งมื้ออาหารผ่านไป เขาแค่คิดว่าหนุ่มน้อยตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแปลกยิ่งนัก ยิ่งคบหายิ่งคิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้มีหลายด้าน
………………………………………………….
