ไปทันที
คุณชายชุดแคงคนนี้หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น เขาอยู่เมืองซิงอวิ๋นมาหลายปียังไม่เคยเห็นชายคนไหนเทียบกับหน้าตาอันงดงามของเขาได้ แต่ภาพที่โดนตบเสียจนหัวซุกหัวซุนนั้นทำให้เขาเสียภาพลักษณ์ไปมากจริงๆ
อย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่าคุณชายท่าทางสูงส่งเช่นนี้จะทำเรื่องน่าขายหน้าเช่นนั้นได้ เดาว่าถึงอยู่ในตระกูลก็คงเป็นแค่ลูกชายผู้ลากมากดีที่ไร้การศึกษา
“คุณชาย เป็นที่นี่แหละ”
หนุ่มน้อยผิวคล้ำพาเฟิ่งจิ่วมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมที่หรูหรา บอกว่า “โรงเตี๊ยมนี้มีชื่อเสียงในเมืองฝั่งตะวันออก พื้นที่ด้านในค่อนข้างใหญ่ ซ้ำยังมีเรือนให้คนในโรงเตี๊ยมสามารถดื่มชาพูดคุย ข้างในพักได้สะดวกสบายยิ่ง แต่ราคาก็สูงมากเช่นกัน”
“อืม” เฟิ่งจิ่วขานรับ พร้อมทั้งมองโรงเตี๊ยมนั้น
เห็นว่ามาแขกมาผู้ช่วยด้านในจึงออกมาต้อนรับ “คุณชายจะพักโรงเตี๊ยมหรือขอรับ? รีบเชิญด้านใน”
“ดูแลม้าข้าอย่างดีด้วย”
เธอยื่นเชือกม้าให้ผู้ช่วย ถึงจะบอกกับหนุ่มน้อยผิวคล้ำที่คอยอยู่ข้างๆ ว่า “เจ้ากลับไปเถอะ! ไม่ต้องนำทางข้าแล้ว” ตอนนี้เธอแค่อยากจะไปอาบน้ำและพักผ่อนสักพัก
หนุ่มน้อยผิวคล้ำเกาหัวอย่างเกรงใจนิดหน่อย “ชะ เช่นนั้นสิบเหรียญเงินนี้…” เขาแค่นำทางมาหนึ่งช่วงถนน และเล่าเรื่องไปบ้างคร่าวๆ จะเอาเงินเขาไปสิบเหรียญเงินเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไร
ได้ยินเช่นนี้เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ โบกๆ มือ “เจ้ากลับไปได้แล้ว” กล่าวจบก็จะสาวก้าวเดินเข้าโรงเตี๊ยม ยามนี้
