หลี่เซียวเดินออกจากห้องประชุมโดยมีรอยคล้ำขนาดใหญ่ที่ใต้ตาของเขา
เบื้องหลังเขา กลุ่มผู้บริหารที่ตัวสั่นเทาต่างแยกไปจัดการงานต่าง ๆ แม้เป็นการเตรียมการประชุมที่มาคุไม่น้อย แต่ก็ยังคงเป็นระบบระเบียบ
เมื่อหลี่เซียวกลับมาที่ออฟฟิศ เนื่องจากยังเช้าอยู่จึงไม่มีเลขาคนใดมาทำงาน แต่ตอนนี้ลำคอเขาแห้งผากหลังจากหารือกันเกือบตลอดการประชุม และไม่มีใครชงชามาให้ดื่ม
เขาวิ่งไปที่ห้องน้ำชา เพื่อชงกาแฟดื่ม ให้ตัวเองสดชื่น ขณะที่ดื่ม เขาก็พึมพำว่า “บริษัทศัตรูจงใจส่งเฝ่ยไป๋ลู่มหรือเปล่านะ? ทำไมเธอถึงสร้างปัญหาตลอด จนฉันรู้สึกเหมือนชีวิตกำลังจะสั้นลงหลายครั้งแล้ว”
ครั้งก่อนก็เรื่องนักพรตฉีเหมิน ตอนนั้นได้เปิดเผยช่องโหว่ในการกำกับดูแลของโต้วโซ่ว มาคราวนี้เนื้อหาไลฟ์สดของ ‘อีอีที่รัก’ ก็ยังเปิดโปงปัญหาในการควบคุมเนื้อหาของโต้วโซ่วอีก และคะแนนการประเมินของชาวเน็ตต่อแอปโต้วโซ่วก็เริ่มต่ำลง
และทุกครั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้น คุณชายเวินจะสอบสวนเรื่องราวด้วยตัวเอง
“งั้นเหรอ?” จู่ ๆก็มีเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้น
“พรวด!” กาแฟในปากของหลี่เซียวพุ่งออกมาทันที เขาไม่มีวันลืมเสียงที่คุ้นเคยนี้!
เพราะนี่คือเจ้านายที่จ่ายค่าจ้างให้เขา!
หลี่เซียวมองไปที่คนใหญ่คนโตในสำนักงานอย่างตกตะลึง “คุณชายสาม ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะครับ?”
เบื้องหน้าหน้าต่างสูงจรดเพดาน มือของคุณชายสามวางอยู่บนรถเข็น คางเขาเชิดขึ้นเล็กน้อย จ้องมองหลี่เซียวเงียบ ๆ
