แก่ และสมุนไพรเลอค่าทั้งร้อยกล่อง หลังจากประทับตราก็ยกเข้าคลังตระกูลหลินไปทีละกล่องๆ จนกระทั่งถึงกล่องที่เหลือใบสุดท้าย กลับเห็นว่าเสียงผู้เฒ่าเกิ่งคนนั้นชะงัก มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะกระแอมไอภายใต้การส่งสัญญาณจากนาง
“กล่องใบสุดท้าย ยาล้ำค่าหนึ่งร้อยขวด!”
ได้ยินคำพูดนี้ ผู้คนตระกูลหลินต่างนิ่งไปสักพัก ทุกคนมองหน้ากัน หมายความว่าอย่างไร? ยาล้ำค่าหนึ่งร้อยกล่อง? ของปลอมหรือเปล่า ราชวงศ์เฟิ่งหวงแค่ปกครองแคว้นเล็กระดับเก้า แล้วไปได้ยาล้ำค่าร้อยขวดมาจากไหน? น่าจะเป็นยาทั่วๆ ไป จากนั้นคงอายที่จะพูดจึงบอกว่าเป็นยาล้ำค่ากระมัง?
ทุกคนมีสีหน้าท่าทีแปลกใจ ใครๆ ก็ไม่คิดว่าคำพูดนี้เป็นจริง ถึงอย่างไรยาล้ำค่าร้อยขวด เรื่องเช่นนั้นมันเหลือเชื่อเกินไป ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่
จนกระทั่งกล่องใบสุดท้ายนั้นถูกยกเข้ามาและเปิดกล่องออก ยาที่วางไว้ห้าสิบขวดทั้งหมดสองชั้นจึงปรากฏอยู่เบื้องหน้าทุกคน ถึงเวลานี้เมื่อเห็นยาทั้งร้อยขวดนั้น สีหน้าพวกเขายังคงแปลกพิกล
เฟิ่งจิ่วเห็นท่าทีพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเผยรอยยิ้มลึกซึ้งออกมา ไม่มีคำอธิบายใดๆ ให้มาก แค่เงียบมองกล่องใบนั้นถูกปิดลง ตีตราประทับ และถูกยกเข้าคลังไป
มีเพียงหลินเฉิงจื้อที่สังเกตเห็นรอยยิ้มลึกซึ้งตรงริมฝีปากนาง เขาไม่ปริปากแค่แอบคิดในใจ
หลังจากส่งมอบเรียบร้อย คนตระกูลหลินก็จัดเลี้ยงต้อนรับพวกเขา ระหว่างงานเลี้ยงซู่ซีโผล่มารับรองทุกคน และจัดเตรีย
