ตอนที่ 587 รู้กันทั่วเมือง
ซู่ซีมองพวกเขาสองคน กล่าวว่า “ไม่ละ ประเดี๋ยวข้ายังต้องปักปลอกหมอนลายเป็ดยวนยางอีก!” ชุดแต่งงานนางเป็นของที่มารดาทิ้งไว้ให้ เดิมนึกว่าคงไม่ได้ใช้ แต่เก็บมาหลายปีเพียงนี้ ในที่สุดก็ได้เอาออกมาใช้แล้ว
ชุดแต่งงานไม่ต้องปัก นางจึงปักปลอกหมอนลายเป็ดยวนยางไว้คู่หนึ่ง แต่ครั้งนี้เป็นเจ้าสาวรองานแต่งก็วุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าควรทำอะไรบ้าง ประกอบกับคนที่อยากเจอไม่อยู่ข้างกาย จึงเกียจคร้านทั้งวัน ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย
ทั้งสองได้ยินคำพูดนางก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา พร้อมหัวเราะออกมา ปลอกหมอนเป็ดยวนยางปักตั้งแต่ซานหยวนจากไปจนถึงตอนนี้ยังไม่เรียบร้อย ความเร็วนี้จริงๆ แล้วถือว่าช้าเลยทีเดียว โชคดีที่นางไม่ต้องปักชุดแต่งงาน มิเช่นนั้นต้องปักไปถึงเมื่อไรไม่รู้
พ่อลูกสองคนนั่งเป็นเพื่อนนางในลานบ้านสักพัก คุยเล่นกันไป ผ่านไปพักหนึ่งเมื่อสองคนคิดจะกลับ ก็เห็นพ่อบ้านร้อนรนวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“มะ มาแล้ว! ท่านผู้นำตระกูล มะ มาแล้วขอรับ!”
“อะไรมารึ?” หลินป๋อเหิงถามพลางเหลือบมองเขา
แม้แต่หลินเฉิงจื้อกับซู่ซียังมองตามไป สายตาหยุดลงบนร่างพ่อบ้านที่มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
“สินสอดส่งมาแล้วขอรับ!” พ่อบ้านกล่าวด้วยสีหน้าดีอกดีใจ
“อะไรนะ สินสอดส่งมาแล้ว?” หลินป๋อเหิงกับหลินเฉิงจื้อมองหน้ากัน นี่จะเร็วเกินไปกระมัง? เพิ่งกลับไปไม่ถึงสิบวันก็ส่งสินสอดมาไวถึงเพียงนี้เชียว?
ส่วนซู่ซีก็ลุกยื
