วงุนงงไปหมด นึกว่าฟังผิดไป ถามว่า “ท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านบอกว่าอะไรนะ? ใครจะแต่งงาน?”
“แค่กๆ!”
ผู้เฒ่าเฟิ่งกระแอมไอสองครั้ง ถลึงตามอง “ข้า หรือพ่อของเจ้าจะแต่งงานอีกครั้ง รอบนี้ฟังเข้าใจหรือยัง?”
“อะ อะไรนะขอรับ? ท่านจะแต่งงาน?” เฟิ่งเซียวตาค้าง มองเขาด้วยสีหน้าตะลึง
“ท่านพ่อ นี่เป็นเรื่องมงคลครั้งใหญ่ที่บ้านเราต้องจัดการนะเจ้าคะ!” เฟิ่งจิ่วเม้มริมฝีปากยิ้มน้อยๆ เห็นท่าทางตาค้างและตกตะลึงของบิดา ก็รู้สึกว่าจิตใจเป็นสุขยิ่งนัก
ดูเถอะ! รู้ข่าวเช่นนี้ ไม่ใช่เธอคนเดียวเสียหน่อยที่มีปฏิกิริยาเช่นนี้
ผ่านไปสักพัก เฟิ่งเซียวถึงจะได้สติกลับมาท่ามกลางการถลึงตามองจากผู้เฒ่า แต่เขายังมองผู้เฒ่าด้วยสีหน้าแปลกๆ และถามว่า “ท่านพ่อ ใครจะแต่งกับท่านขอรับ?” พ่อเขาอายุปูนนี้ แม้บอกว่าในโลกผู้ฝึกวิชาเซียนอายุยังไม่ถือว่ามาก แต่รูปลักษณ์ผู้เฒ่าแก่ชราแล้ว ใครกันจะแต่งงานกับเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เฒ่าหายไปนานเพียงนี้ กลับมาบอกว่าจะแต่งงาน เปลี่ยนเป็นใครอื่นก็งุนงงกันทั้งนั้น
ได้ยินเช่นนี้ ผู้เฒ่าเฟิ่งถลึงมองเขาด้วยสีหน้าแดงก่ำ สะบัดแขนเสื้อลุกขึ้นยืน “เร่งจัดการเรื่องนี้ให้ข้าด้วย อย่าถามอะไรมากความ ข้าเหนื่อยแล้ว จะไปพักผ่อนก่อนเสียหน่อย”
เห็นผู้เฒ่าสะบัดแขนเสื้อจากไปอย่างเขินอายเสียจนโกรธเคือง พ่อลูกในท้องพระโรงนิ่งงันกันไป จากนั้นจึงยิ้มขึ้นมา
“เสี่ยวจิ่ว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมท่านผู้เฒ่ากลับมาก็บ
