พงดงามที่เนินอก กลืนน้ำลาย อีกทั้งหายใจแรงขึ้นหลายส่วน
เหลิ่งซวงเงยหน้าขึ้นเห็นเขาเดินมา เวลาต่อมา ร่างพลันกระโดดขึ้นและพุ่งไปทางชายคนนั้น เขาหัวเราะเบาๆ คล้ายไม่สนใจ ยื่นมือออกไปกอดนางไว้โดยไม่หลบหลีก ทว่าในเวลานี้เอง ร่างกายเขากลับแข็งทื่อ เบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากตรงลำคอ เส้นเลือดโดนตัดขาด ชายคนนั้นใช้มือกุมไว้ แต่ก็หยุดเลือดที่ทะลักออกมาราวน้ำพุไม่ได้ เขาปล่อยเหลิ่งซวงไปพลางโงนเงนถอยหลัง ถลึงตาโตชี้ไปทางนาง
เหลิ่งซวงโยนเศษแจกันเปื้อนเลือดในมือทิ้ง มองชายคนนั้นอย่างเย็นชา พลางกระชับเสื้อผ้าบนร่างให้เรียบร้อย “จำไว้ คนที่ฆ่าเจ้ามีนามว่าเหลิ่งซวง”
“ตุบ!”
ร่างชายคนนั้นล้มลงไป จนกระทั่งตายก็ไม่อาจตายตาหลับ อย่างไรเขาก็ไม่นึกว่าผู้ฝึกพลังเร้นลับตัวเล็กๆ ที่ตนไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาจะสังหารผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังผู้สง่างามเช่นเขาได้
เขาจะรู้ได้อย่างไร สิ่งที่เหลิ่งซวงเรียนจากเฟิ่งจิ่วคือวิธีฆ่าคนอย่างไรโดยไม่มีอาวุธติดมือ ขอแค่มีของมีคม ก็สามารถคร่าชีวิตคนได้ทุกเมื่อ!
เหลิ่งซวงคว้าถุงฟ้าดินมาจากชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นค้นหาถุงฟ้าดินของตัวเองด้านใน และคว้ากริชออกมา เวลานี้เอง ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังด้านนอกรู้สึกผิดแปลกจึงผลักเปิดประตูเข้ามา
เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดในห้อง และยังเห็นชายคนนั้นที่ล้มอยู่กลางห้องด้านนอก ม่านตาของผู้ฝึกตนทั้งสองหดลง พลันโจมตีไปท
