ูม่วงที่งามตาตัวนี้
เมื่อชายผู้มีฝีเท้าเบาหวิวเล็กน้อยเดินเข้ามา เห็นสาวงามถูกมัดนั่งอยู่บนเตียง ดวงตาพลันฉายแววเจ้าเล่ห์ เต็มไปด้วยท่าทางละโมบ “เป็นสาวน้อยที่งามนัก ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!”
เหลิ่งซวงมองคนผู้นั้นอย่างเย็นชา เห็นว่าคนผู้นี้ถึงแม้สีหน้าหมกมุ่นสุดขีด กลับเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง ในใจก็คร่ำเครียดเล็กน้อยอย่างอดมิได้ มิน่าล่ะ มิน่าถึงแค่มัดมือเท้านางไว้ ที่แท้ก็คิดว่านางจะหนีจากเงื้อมมือเขาไม่พ้น
ทันใดนั้น ความคิดผุดขึ้นมาร้อยพัน นางหลุบตาลงเล็กน้อย เก็บกลิ่นอายเย็นเยียบบนร่าง แล้วเอ่ยปากเรียบๆ ว่า “คุณชายปฏิบัติกับสาวงามเช่นนี้หรือเจ้าคะ?”
ครั้นเอ่ยคำพูดนี้ไป ชายผู้นั้นดวงตาเป็นประกาย “ไม่ได้แน่นอน ข้าปฏิบัติกับสาวงามอย่างอ่อนโยนเสมอมา” ระหว่างพูดเขามายังข้างเตียง ก่อนจะถามหยั่งเชิง “คนงาม ข้าแก้เชือกให้เจ้าเป็นอย่างไร? เจ้าอย่าคิดหนีเชียว หากเจ้าหนีแล้วทำให้ข้าโกรธ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงนัก”
เหลิ่งซวงไม่พูดอะไร แค่ยื่นมือที่ถูกมัดไว้ไปให้เขา
ชายผู้นั้นไม่ได้สนใจ หลังจากแก้เชือกบนมือนางออกก็นั่งจับจ้องนางอยู่ที่ข้างเตียง ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าสาวงามคนนี้งดงามไร้ใครเทียบ ยิ่งเย็นชายิ่งเลิศรส เขามองเสียจนไฟในใจลุกโชนขึ้นมา ยื่นมือออกไปเชยคางนางขึ้น
“คนงาม เจ้ามีนามว่าอะไร?”
เหลิ่งซวงเบี่ยงหลบเล็กน้อย กวาดมองเขาอย่างเย็นชา พลางแก้เชือกตรงเท้าออก “เหลิ่งซวงเจ้าค่ะ”
“เ
