ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล บาดแผลนี้ภายในห้าสิบปีจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร แต่ในด้านวรยุทธ์อยากจะบรรลุขั้นอีกก็ยากนัก ทว่าหากรักษาหายได้ การบรรลุขั้นก็เป็นเรื่องที่จะเป็นจริงได้ในไม่ช้า”
ใครจะรู้ เธอไม่พูดเสียยังดีกว่า พอบอกไปสีหน้าหัวหน้าเคอก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด “อะ อะไรนะ? ภายในห้าสิบปีจะไม่มีปัญหาใหญ่? คุณชายจิ่วหมายความว่าหลังจากห้าสิบปีอาจจะเกิดเรื่องขึ้นหรือ?”
“หากฝึกบำเพ็ญอยู่ตลอดละก็ บาดแผลภายในนี้จะถูกกระตุ้น ดังนั้นข้าขอแนะนำว่าก่อนรักษาบาดแผลจนหาย ให้ประคองวรยุทธ์ไว้จะดีที่สุด และอย่าพยายามบรรลุขั้นอีก” ที่เธอพูดไม่ได้จะทำให้เขาตกใจ มีแผลเก่าติดตัวยังพยายามบรรลุขั้นมาตลอด บาดแผลภายในจึงถูกกระตุ้นออกมา
ได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าเคอก็ถอนใจ “เฮ้อ! น่าเสียดายที่บาดแผลนี้ได้รับมาหลังจากบรรลุระดับกำเนิดวิญญาณ หากบาดเจ็บก่อนบรรลุระดับ วันที่วิญญาณต้นก่อตัวร่างกายจะหลอมขึ้นใหม่ด้วย และคงไม่มีเรื่องเช่นนี้อยู่”
พูดถึงตรงนี้ เขาลุกยืนขึ้นประสานมือคารวะไปทางเฟิ่งจิ่ว “ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ก็ต้องขอบคุณคุณชายจิ่วมาก หลายปีนี้ข้าเคยถามหมอมาไม่น้อยกลับไม่มีใครบอกปัญหาได้ วันนี้คุณชายจิ่วเอ่ยถึง ข้ารู้แล้วว่าวันหลังจะทำเช่นไร”
เห็นเช่นนี้เฟิ่งจิ่วไม่รู้จะพูดอะไรดี หลังจากแนะนำเขาก็ไปส่งเขากลับด้วยตัวเอง
รอจนหัวหน้าเคอจากไป เฟิ่งจิ่วมองรอบๆ ไม่เห็นร่างของหลิงโม่หาน ซ้ำยังเห็นว่าอิ่งอีกับฮุยหลางยังอยู่ที่
