ค่ายาทิพย์ที่สอดคล้องกัน เฟิ่งจิ่วที่รู้ข้อนี้จ่ายเงินอย่างพร้อมใจ แล้วถือใบรับรองมารับหมายเลขตรงนักปรุงยาคนนั้น
“เข้าไปรอข้างใน เจ้ามาแต่เช้า ได้เลขลำดับที่หนึ่ง” นักปรุงยาคนนั้นกล่าวด้วยท่าทีเฉยเมย ก่อนยื่นแผ่นป้ายไม้ให้เธอ
ทุกวันจะมีคนมาสอบประเมิน แต่คนที่สอบผ่านได้กลับน้อยยิ่งนัก หนุ่มน้อยคนนี้อายุแค่สิบห้าสิบหก เขาถึงกับหยิบหมายเลขส่งให้เข้าไปทันที โดยไม่มองว่าที่เด็กหนุ่มจ่ายไปเป็นราคาเท่าไรและจะสอบประเมินเหรียญตรานักปรุงยาระดับใด
สำหรับเขา หนุ่มน้อยคนนี้ไม่มีทางสอบผ่าน ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้ไว้หน้าหรือสำรวมท่าทีอะไรมาก
เฟิ่งจิ่วไม่เก็บมาใส่ใจ หยิบแผ่นป้ายเดินไปด้านใน เมื่อเข้ามาแล้วถึงจะเห็นว่าเป็นห้องหินใหญ่ที่แยกออกมา นอกห้องมีผู้เรียนปรุงยาคนหนึ่งยืนอยู่ พอเห็นเธอเข้ามาก็พินิจมอง
“เจ้ามาสอบประเมินหรือ? รออีกสักครู่ คนที่รับผิดชอบการประเมินยังไม่มา”
เธอพยักหน้าเมื่อได้ยิน เพราะไม่เคยมาที่นี่ จึงอาศัยโอกาสที่ยังเช้ามองสังเกตโดยรอบ กลางอากาศมีกลิ่นหอมยาจางๆ กระจายอยู่ สายตาเธอหยุดลงบนประตูหินตรงหน้าที่ปิดไว้ แอบคิดว่าจะสอบประเมินข้างในนี้หรือ ทำมิดชิดเกินไปแล้วกระมัง? ข้างในจะมีแสงหรือเปล่า?
หลังผ่านไปครึ่งก้านธูป มีคนสิบกว่าคนทยอยกันเข้ามา ต่างถือป้ายไม้รอทดสอบ ผ่านไปหนึ่งก้านธูป นักปรุงยาที่รับผิดชอบการประเมินถึงจะเข้ามาห้องโถงหินอย่างเอ้อระเหย
“หมายเลขลำดับที่หนึ่งเข้ามา” ผ
