าบาท หม่อมฉันมีเหตุจูงใจหรือเพคะ?”
“เหตุจูงใจ? ฮ่าๆๆๆ! เฟิ่งชิงเกอ เจ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าข้าส่งคนไปซุ่มลอบสังหารเฟิ่งเซียวมิใช่หรือ? ดังนั้นเจ้าถึงวางยาให้ข้าทรมานจนตาย! ถูกต้อง! ข้าพาคนไปซุ่มโจมตีพ่อเจ้าเอง น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่อาจสังหารเขา ซ้ำยังทำให้เขายื้อชีวิตรอดไปได้ แต่ยามนี้เขามีชีวิตแทบไม่ต่างกับตาย คนที่หมดสติไม่ฟื้นกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ ต่อให้มีชีวิตอยู่จะมีความหมายอะไร?”
“ฮ่าๆๆๆ…วันนี้ข้าไม่สนว่าเจ้าจะส่งยาแก้มาหรือไม่ เรื่องที่ข้าทำไป ตอนนี้ไม่กลัวใครจะรู้แล้ว ขอเพียงเจ้ารู้ว่าหากข้าไม่รอด จวนตระกูลเฟิ่งเจ้าก็ต้องรับเคราะห์ไปด้วย!”
………………………………………………….
ตอนที่ 478 ล้มล้างตระกูลมู่หรง
ทุกคนต่างเบิกตาโตมองมู่หรงป๋อที่เหมือนบ้าแล้วด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ใครก็นึกไม่ถึงว่าเขาที่ใกล้บ้าคลั่งจะพูดจาเช่นนี้ออกมา ต้องรู้ไว้ว่า ต่อให้เขาพาคนไปจู่โจมเฟิ่งเซียวจริง ก็พูดเรื่องนี้ออกมาต่อหน้าคนมากมายเพียงนี้ไม่ได้ ไม่เพียงสูญเสียใจจากชาวปประชา แต่ยิ่งทำให้ผู้คนผิดหวัง…
เป็นไปตามคาด เหล่าทหารองครักษ์ได้ยินคำพูดเขาต่างระส่ำระสายกันชั่วขณะ ทั้งที่ตรงนั้นโกลาหลขึ้นมาเล็กน้อย
ส่วนมู่หรงป๋อยามนี้เหมือนไม่สนใจ ใช่แล้ว เขาไม่สนใจอีก เพราะเขาในตอนนี้ไม่เหมือนทั้งคนและผี เหลือเพียงความบ้าคลั่งเท่านั้น ถูกคำพูดเฟิ่งจิ่วกระตุ้นจึงพูดอะไรออกมาหมด
ในห้วงความคิดเขามีเพียงยาแก้พิษ ยาแก้พิษ และยาแก้พิ
