ช็ดคราบน้ำบนตัวให้แห้ง จากนั้นสวมเสื้อผ้าเดินไปด้านในห้องพลางว่า “ให้คนเข้ามาเทน้ำได้”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงขานรับ ก่อนจะให้สาวใช้สองคนเข้าไปเทน้ำทิ้ง และเก็บอ่างอาบน้ำไปไว้อีกห้อง
“นายท่าน ห้องครัวตุ๋นรังนกมาให้ท่าน ทานก่อนค่อยพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงยกชามรังนกเข้ามา เห็นนางนั่งพิงหัวเตียง จึงยกรังนกมาส่งตรงหัวเตียง
เฟิ่งจิ่วที่เดิมทีจะบอกให้นางกินไปก็ได้เงยหน้าขึ้น เห็นในดวงตานางมีความกังวลซึ่งยากจะปิดบัง จึงยิ้มๆ บอกว่า “ได้ ข้าไม่เป็นไร แค่รู้สึกไม่ค่อยดีเท่านั้น อาบน้ำก็ดีขึ้นมากแล้ว” ระหว่างพูดเธอก็รับรังนกขึ้นมากินอย่างช้าๆ
เห็นเช่นนี้ใจเหลิ่งซวงที่วิตกถึงจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง รอเจ้านายกินเสร็จก็เก็บชามวางกลับลงถาด บอกว่า “นายท่านพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะเจ้าค่ะ จริงด้วย เมื่อตอนเย็นพวกหลัวอวี่เข้ามาบอกว่ากำลังขององครักษ์ต่างพัฒนาขึ้นติดต่อกันสองสามระดับ พลังพวกเขาเองก็ก้าวหน้าขึ้นเช่นกัน”
“อืม รู้แล้ว” เธอพยักหน้าให้สัญญาณนางถอยไป
เหลิ่งซวงถึงจะคารวะแล้วยกถาดเดินออกไปข้างนอก
พอออกมาก็เห็นเหลิ่งหวาโดนฮุยหลางลากไปยังทางเดินเล็กๆ บริเวณไม่ไกล ไม่รู้ว่าพูดอะไรกันอยู่ตรงนั้น เห็นเช่นนี้เธอจึงเดินไปเรียกใกล้ๆ “อาหวา”
“พี่สาว” เหลิ่งหวารีบเดินกลับมา ถามว่า “นายท่านทานรังนกหรือยัง?”
“อืม ทานแล้ว”
เหลิ่งซวงชำเลืองมองฮุยหลาง ก่อนบอกเหลิ่งหวาว่า “เจ้ากลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ! ตรงนี้มีข้า
