สีขาว รู้สึกว่าไม่ว่าชุดสีขาวหรือชุดสีแดง นางสวมแล้วก็ล้วนเผยความเป็นตัวเองออกมาได้
อืม มองอย่างไรก็สวยอย่างนั้น มีแค่นางเท่านั้นถึงจะเหมาะสมกับนายท่าน และมีเพียงนิสัยแปลกพิลึกเช่นนี้ถึงจะมัดใจนายท่านไว้ได้
ไม่รู้เมื่อวานนางทำอะไรให้นายท่านโกรธอีก? เมื่อคืนเขาถามตั้งนาน อิ่งอีก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย ทำให้ในใจเขาสงสัยอยู่ตลอด กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแม้แต่นอนยังนอนไม่หลับ
“ไม่ได้ทำให้คนข้างกายเขาแตกตื่นใช่ไหม?” เฟิ่งจิ่วเดินมานั่งลงข้างโต๊ะพลางเอ่ยถาม
“ไม่เลย ข้าจับตามองอยู่ตรงนั้นนานมาก ถึงค่อยฆ่าคนข้างกายเขาไปคนหนึ่งแล้วเข้าสวมรอยแทน ขนาดข้าเดินอยู่ข้างกาย ยกชา รินน้ำ ยื่นของให้ เขายังไม่รู้เลย แต่เห็นสีหน้ามู่หรงป๋อคนนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เดาว่าหลังจากกลับไปคงองสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอด”
ด้วยฝีมือเขาจึงจัดการเรื่องนี้ได้ง่ายดายนัก
“ดีมาก ลำบากเจ้าแล้ว” เธอพยักหน้าด้วยความพอใจ
“แหะ ไม่ลำบากๆ ทีหลังหากท่านมีเรื่องที่ไม่สะดวกออกหน้าหรือลงมือเองก็ยกให้ข้าไปทำได้ จริงด้วยคุณหนูใหญ่ ยานั้นมีสรรพคุณอะไรกันแน่ จะทำให้คนอยู่เหมือนตายทั้งเป็นได้จริงหรือ?” เขาทำหน้าอยากรู้อยากเห็น เพราะไม่ได้ชำนาญด้านยานัก จึงไม่รู้จริงๆ ว่ายาในขวดนั้นมีผลเช่นไรกันแน่
“หากเจ้าอยากรู้ คืนนี้ไปดูเองเสียหน่อยก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?”
เธอยกริมฝีปากยิ้ม รอยยิ้มตรงริมฝีปากดูประหลาดและเย็นเยียบอยู่บ้าง “หลังจากมู่หรงป๋อกินยาเข้าไปแ
